คว้นเราก็ไม่ถือว่าล้มเหลว นอกจากนี้หากไม่มีทั้งสองพระองค์ก็ยังมีอันอ๋อง!”
“ที่ท่านพูดมารู้สึกละอายใจบ้างหรือไม่” ฟู่จินยิ้มไปพูดไป “ฮ่องเต้ไม่สนใจเรื่องต่างๆ อำนาจอยู่ในมือของข้าราชบริพารที่แท้ท่านมีความคิดเช่นนี้อยู่ในใจหรือ”
คำพูดนี้ไม่ต่างอะไรจากการพูดแทงใจดำ คนอารมณ์ดีอย่างหลู่เฉียนตอนนี้อดไม่ได้ที่จะโกรธ
เขาตะโกน “ท่านกล้าพูดให้ร้ายข้าหรือ!”
“ดูจากสิ่งที่ท่านพูดมาข้าจะกล้าได้อย่างไร” ฟู่จินลดเสียงลงและพูดช้าๆ “ผู้อาวุโสท่านผ่านมาสองรัชสมัยแล้ว ท่านก็รู้ดีว่าฮ่องเต้มีอำนาจสามารถควบคุมทิศทางของแผ่นดินได้ แต่หากเขาไม่มีคุณสมบัติก็คงเหมือนผลักเรือใหญ่นี้ลงคูไป เรือใหญ่อย่างแคว้นต้าฉีผ่านมาไม่ได้ง่าย! ตอนนั้นไม่สามารถรวมใต้หล้าเป็นหนึ่งได้ และตอนนี้เมื่อเผชิญกับสถานการณ์ที่ไม่สามารถก้าวหน้าหรือถอยหนี ฮ่องเต้ที่แค่ปกป้องเมืองคงไม่เพียงพอ ท่านเคยช่วยเหลือฮ่องเต้ไท่จู่ท่านไม่คิดถึงฮ่องเต้เช่นนั้นหรือ”
หลู่เฉียนแค่นหัวเราะตอบ ฮ่องเต้ไท่จู่ เขาละอายใจที่จะเปรียบเทียบเด็กคนนั้นกับฮ่องเต้ไท่จู่!
“ยิ่งไปกว่านั้นท่านไม่คิดว่าสถานการณ์นี้จะเป็นพระประสงค์ของสวรรค์บ้างหรือ ท่านลังเลที่จะเลือก แต่ดันมีค
