์ที่ไม่ค่อยดีนัก
น่าซูพูดต่อว่า “ตอนนั้นข้าคิดว่าสักวันหนึ่งข้าอยากดื่มอะไรก็จะได้ดื่มโดยไม่ต้องกลัวผู้อื่นแล้ว” เขายิ้ม “ท่านเห็นหรือไม่ ตอนนี้พวกเราทำสำเร็จแล้ว”
ซูถูเงียบไปนานสุดท้ายก็ตบไหล่อีกฝ่าย “ข้าเข้าใจความตั้งใจของเจ้าแล้ว”
อีกฝ่ายกังวลว่าการโจมตีที่เขาได้รับรุนแรงเกินไปจนล้มแล้วลุกขึ้นไม่ได้
น่าซูพาเขาไปนั่งบนยอดเขาและพูดว่า “พี่เจ็ดแค่แพ้เพียงครั้งเดียวไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร คนของพวกเราก็ยังอยู่ ท่านเห็นหรือไม่ข้านำทหารกลับมาเป็นอย่างดี กำลังสำคัญของพวกเราก็ยังอยู่ที่หวางถิงทางนั้น อันที่จริงพวกเราไม่ได้สูญเสียคนไปมากมายนัก ตราบใดที่พวกเรารวมกองกำลังเข้าด้วยกันก็จะเป็นเผ่าที่มีอำนาจมากที่สุดในทุ่งหญ้าส่วนเผ่าที่ผิดคำพูดพวกนั้น…”
น่าซูแค่นหัวเราะเด็กหนุ่มร่าเริงสดใสผู้นี้เผยแววตาที่ดุร้ายราวสัตว์ป่า “ในเมื่อพวกเขากล้าทิ้งพวกเราก็เตรียมตัวสูญสิ้นไปเสียเถอะ!” ซูถูไม่ตอบอะไร
น่าซูเกาหัวอย่างไม่เข้าใจ “พี่เจ็ด หรือท่านคิดจะปล่อยพวกเขาหรือ”
ซูถูส่ายหน้า “เปล่า แต่ตอนนี้พวกเรากำลังเผชิญกับวิกฤติที่ใหญ่กว่านั้น”
“อะไรหรือ”
“เนินกรวดพ่ายแพ้อันที่จริงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร” เขาพูด “ข้าเตรีย
