ในที่สุดก็มองหยางชูด้วยความเห็นใจ “ที่แท้นางไม่อยากได้ฐานะชื่อเสียงสินะ!”
หยางชูรู้สึกไม่มีความสุข “สายตาของท่านหมายความว่าอย่างไร เอากลับคืนไป!”
“หึๆๆ” เขาไม่มีความสุข แต่จงรุ่ยมีความสุขแล้วยังพูดขอโทษอีกฝ่ายดีๆ “ก่อนหน้านี้ข้าเข้าใจท่านผิด คิดว่าท่านโง่เกินไปต้องขออภัยจริงๆ”
หยางชูโกรธ “เก็บคำขอโทษของท่านไปเถอะ ข้าไม่ต้องการ!”
“ฮ่าๆๆ” จงรุ่ยรู้สึกยินดีปรีดาในความโชคร้ายของอีกฝ่าย “นอนด้วยกัน แต่ไม่ยอมแต่งงานกับท่าน ช่างน่าสงสาร!”
“ไสหัวไปซะ!” หยางชูรู้สึกเสียใจมากรู้อย่างนี้เขาไม่พูดออกไปแต่แรกดีกว่า
ช่างโง่จริง บุรุษยอมโง่ แต่ไม่ยอมถูกหัวเราะเยาะ!
…………
น่าซูถือถุงสุราไปหาซูถูที่มองทัศนียภาพอยู่บนยอดเขา
“พี่เจ็ด!” ซูถูเหลือบมองเขาและหันกลับไปมองยอดเขาอีกครั้ง
“นี่เป็นสุราองุ่นของซีหรง ข้าได้มาจากวังของพวกเขาท่านลองชิมดู”
ซูถูไม่ได้ปฏิเสธน้ำใจของเขา เขารับมาแล้วยกขึ้นดื่ม สองพี่น้องดื่มจนในที่สุดสุราก็หมด
น่าซูถอนหายใจ “พี่เจ็ด ท่านจำปีที่ข้าอายุสิบสองได้หรือไม่ พวกเราขโมยสุราของต้าห่านออกมาแอบดื่มกันจนหมดกลัวว่าคนจะรู้คืนนั้นจึงไม่กล้ากลับไปจนพวกเราเกือบแข็งตายแล้ว”
“อืม” ซูถูตอบรับด้วยอารมณ
