ปทีละน้อย และเสียงร้องฆ่าฟันเข้ามาใกล้ขึ้นและม่านก็ถูกยกขึ้นในทันใด เขาเห็นทหารในชุดเกราะของกองทัพแคว้นฉีวิ่งเข้ามา
ผู้เป็นหัวหน้าปลดหน้ากากออกเพื่อเผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยอีกฝ่ายยิ้มกว้างให้ “เจอกันอีกแล้วนะ”
ใบหน้าซูถูมืดครึ้มเขาตะโกนสั่ง “ทหาร!”
ทหารหมาป่าหิมะที่กำลังรอซุ่มโจมตีอยู่ในกระโจมพุ่งออกมาล้อมเขาไว้ทันที “ขอรับ!”
หยางชูเหลือบมองทหารหมาป่าหิมะเหล่านี้ และพูดด้วยรอยยิ้ม “ท่านเตรียมพร้อมมาก่อนหน้านี้แล้วจริงๆ”
ซูถูถือกระบี่ยาวและลุกขึ้นอย่างช้าๆ “ในเมื่อเข้ามาแล้วก็อย่าคิดว่าจะออกไปได้!”
หยางชูตอบกลับว่า “คำพูดนั้นควรเป็นข้าต่างหากที่ต้องพูดในเมื่อมาเนินกรวดก็อย่าคิดว่าจะออกไปได้เลย!”
ดวงตาของทั้งสองฝ่ายสบกันรังสีฆ่าฟันปะทะกันราวกับเกิดประกายไฟฟุ้งกระจายไปทั่ว
……….
สหายถูกฆ่าทีละคนผู้เฒ่าเถิงที่ได้รับข่าวมีใบหน้าที่เย็นชา
“ผู้เฒ่าเถิง ทำอย่างไรดีขอรับ” จางซานถามอย่างกระวนกระวาย
ผู้เฒ่าเถิงพูดเสียงขรึม “อย่าเตลิดไป! อีกฝ่ายลอบสังหารเพื่อทำให้พวกเราสับสนจนทำลายค่ายกลไม่ได้ ตราบใดที่พวกเราทำลายค่ายกลได้กระดาษคนพวกนี้ก็ไร้ผลแล้ว การจลาจลในค่ายจะหยุดทันทีถึงตอนนั้นฆาตกรซ่อนตัวอยู่
