ซูถูยกม่านขึ้นสิ่งที่เห็นคือค่ายทหารที่ตกอยู่ในความวุ่นวาย เกิดเสียงสังหารอยู่รอบทิศ แสงไม่เพียงพอ และมีเงารางๆ อยู่ทุกหนทุกแห่ง
เขาหันศีรษะมาสั่งการ “ไปที่กองหลังและเรียกคนของท่านย่าออกมา”
“ขอรับ” กองทัพแคว้นฉีมีกันอยู่แค่นั้นเหตุใดจู่ๆ ถึงสังหารคนจำนวนมากขนาดนี้ได้ มันต้องมีปัญหาแน่ๆ
ซูถูรู้ว่าสตรีนางนั้นมีวิชานี่จะต้องเป็นฝีมือของนางแน่นอน เคล็ดวิชาของจงหยวนถูกจัดการโดยคนจงหยวน! แต่มันก็ต้องใช้เวลา
ปาตงส่งข่าวไปที่กองหลังด้วยตนเอง ชายชราหัวหน้าได้ฟังเรื่องราวจากเขาแล้วก็เดินทางออกจากค่ายเพื่อเดินทางไปจุดที่เกิดการจราจล
ในตอนกลางคืนทหารแคว้นฉียกกระบี่ฆ่าฟันเพราะแสงไม่เพียงพอ ทหารเผ่าหูจึงดูไม่ออกว่าผู้ใดคือศัตรู ชายชราเดินเข้ามาเขายกนิ้วขึ้นชี้ ทหารแคว้นฉีที่ยกกระบี่ฆ่าฟันก็กลายเป็นกระดาษแผ่นบางและล้มลงกับพื้น
“มันคือกระดาษยันต์” ชายชรากล่าว “อีกฝ่ายมีพลังมาก”
ลักษณะของยันต์นี้เขาดูคุ้นเคยเป็นอย่างมาก
ปาตงกล่าวว่า “รบกวนท่านเซียนช่วยจัดการของแปลกประหลาดพวกนี้ให้ทีเถิด”
ชายชราพยักหน้าจากนั้นจึงหันหน้าไปเรียก “จางซาน”
จางซานรับคำแล้วพูดว่า “ท่านผู้เฒ่า เป็นแม่นางผู้นั้นหรือขอรับ”
“น่าจะใช่” เขาถอนหายใจ “หากตอนนั้นไม่ปล่อยนางไปคงไม่เกิดเรื่องกับองค์หญิง…”
จางซานพูด “ตอนนั้นผู้ใดจะรู้ว่านางจะกลายเป็นศัตรูของพวกเรา องค์หญิงสั่งให้พวกเราอยู่ปกป้องที่นั่นจึงไม่กล้าออกไป…”
ชายชราส่ายหน้า
