ือ “ท่านเป็นคนที่มาแลกเนื้อกับพวกเราหรือ”
“ใช่” กัวสวี่ตอบกลับเป็นภาษาหูซึ่งสำเนียงได้มาตรฐาน
ต้าห่านเผ่าเก๋อซางมีสีหน้าแปลกใจเขาเปลี่ยนไปพูดภาษาหู “ท่านพูดภาษาของพวกเราได้หรือ”
กัวสวี่ยิ้ม “พวกเราขุนนางจากแคว้นฉีที่สามารถนั่งในตำแหน่งที่สูงต้องศึกษาอย่างกว้างขวาง ข้าเคยเป็นขุนนางในสำนักราชบัณฑิตหลวงซึ่งเป็นที่ที่ผู้คนที่มีความรู้ทั่วแคว้น ไม่ใช่แค่ภาษาหู ภาษาของเผ่าซีหรงข้าพอพูดได้อยู่บ้าง”
ต้าห่านเผ่าเก๋อซางมองในแง่มุมที่แตกต่างออกไป “พวกท่านชาวจงหยวนเก่งกาจจริงๆ”
กัวสวี่ยิ้มเล็กน้อย “คนจงหยวนเชี่ยวชาญในการศึกษาค้นคว้า เช่นเดียวกับหูเหรินที่เก่งเรื่องการต่อสู้ พวกเราต่างมีจุดแข็งของเราเอง ใต้หล้าประกอบด้วยหลายชนเผ่าซึ่งแต่ละชนเผ่าเก่งในด้านที่แตกต่างกัน นี่คือการจัดเตรียมของสวรรค์ทำให้ข้าได้แสดงจุดแข็งของข้า และสร้างความเจริญรุ่งเรืองให้กับโลก”
ต้าห่านเผ่าเก๋อซางมีความสุขมาก “ข้าคิดว่าพวกท่านชาวจงหยวนดูถูกคนต่างถิ่นเสียอีก เห็นเรียกพวกเราว่าหมานอี๋[1] เหตุใดท่านถึงไม่เป็นเช่นนั้น”
กัวสวี่ตอบ “นี่เป็นเพียงความคิดเห็นของบางคนเท่านั้น พวกท่านที่สามารถครอบครองทุ่งหญ้ากว้างใหญ่แล้วยังมีประชากรมากมายเช่นนี้จะไม่มีอะไรดีเลยหรือ ดั่งเช่นต้าห่าน เพียงข้ามาเยือนพบว่าค่ายมีความเป็นระเบียบแสดงถึงความยิ่งใหญ่ของต้าห่าน และความกล้าหาญของนักรบภายใต้คำสั่งของท่าน”
ต้าห่านเผ่าเก๋อซางมีความสุขมาก
