และยกนิ้วโป้งให้เขา “ท่านเป็นชาวจงหยวนที่ใจดีที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบมา”
กัวสวี่ยิ้ม “เช่นนั้น ต้าห่านช่วยมอบนมให้ข้าเป็นรางวัลสักชามได้หรือไม่ ได้ยินมาว่าหูเหรินไม่สามารถอยู่ได้โดยปราศจากนม ดังนั้นข้าจึงอยากสัมผัสรสชาติเสียหน่อย”
ต้าห่านเผ่าเก๋อซางหัวเราะเสียงดังแล้วสั่งให้คนไปนำนมมา ชามสีเงินที่บรรจุนมนั้นประณีตมาก กัวสวี่ถือมันไว้ในมือ และหลังจากชื่นชมอย่างถี่ถ้วนแล้ว เขาก็ดื่มมันอย่างช้าๆ
อืม…รสชาติแปลกนิดหน่อย แต่ก็มีรสชาติที่แตกต่างออกไป
หัวหน้าเผ่าเก๋อซางเชิญเขานั่งลงแล้วพูดว่า “ท่านต้องการพบข้ามีเรื่องอะไรหรือ พวกเราใช้เนื้อแลกเปลี่ยนผักดองถือว่าเป็นการค้าที่เป็นธรรม หากท่านอยากแลกเปลี่ยนมากกว่านี้คงไม่ได้พวกเราก็มีส่วนที่ต้องทาน”
กัวสวี่ยิ้มและพูดว่า “ต้าห่านรู้อยู่แก่ใจ” เขาชี้นิ้วไปยังทิศทางของเสียงวุ่นวายนั้น “กองทัพกลางเกิดการจราจลเหตุใดท่านถึงยังคงสงบอยู่เล่า”
ต้าห่านเผ่าเก๋อซางตอบว่า “นั่นเป็นเรื่องของเผ่าหมาป่าหิมะ ต้าห่านซูถูไม่ได้ขอความช่วยเหลือพวกเราจะไม่เข้าไปยุ่ง นี่เป็นข้อตกลงระหว่างพวกเราแปดเผ่า”
กัวสวี่ส่ายหัวและยิ้มโดยไม่พูดอะไรสักคำ ต้าห่านเผ่าเก๋อซางเห็นเขายิ้มเช่นนั้นก็ถามด้วยความสงสัย “ท่านยิ้มอะไรหรือ”
กัวสวี่พูด “ถ้าเป็นเมื่อก่อนข้าจะเชื่อคำพูดของต้าห่าน แต่ตอนนี้เผ่าทั้งแปดของพวกท่านรวมเป็นหนึ่ง ซูถูผู้เป็นต้าห่านของเผ่าหมาป่าหิมะ ขณะเดียวกันเขาก็เป็นต
