งไร หนิงซิวสูดหายใจเข้าลึกๆ ปัดความคิดที่ปะปนเหล่านี้ออกไปจากหัวและจ้องไปที่ค่ายศัตรู
หลังจากรอสักครู่เขาก็เห็นไฟจุดขึ้นที่ไหนสักแห่ง นี่คือสัญญาณที่พวกเขาตกลงกัน ไม่นานประตูเมืองก็เปิดออก และทหารม้าเบา[2]กลุ่มหนึ่งก็รีบออกไป
ทหารเผ่าหูคุ้นเคยกับฉากนี้มานานแล้วทหารเผ่าหูที่คอยเฝ้าจับตาดูจึงตีกลองส่งสัญญาณไป หากเป็นเมื่อก่อนทหารม้าเบาจะมารุกรานรอบเดียวแล้วจากไป แต่คราวนี้มันไม่เหมือนกันพวกเขาพุ่งเข้ามาโดยตรง
หนิงซิวนั่งบนนกไม้ติดยันต์ และบินขึ้นไปในอากาศ ครั้งนี้ของจริงแล้ว
…………
“ต้าห่าน พวกเขามาแล้วขอรับ” ค่ายกองทัพกลางเผ่าหู ปาตงรายงาน
ซูถูตอบรับอย่างผิดปกติเขาสวมหมวกแล้วสั่งการ “เรียกรวมทหารหมาป่าหิมะ”
ปาตงชะงักไปครู่หนึ่ง “ต้าห่าน หรือว่าคืนนี้…”
“ตามกฎแล้วเส้นทางของพวกเขาคืนนี้ควรตรงไปที่กองทัพกลาง”
ปาตงตอบรับเสียงดัง “ขอรับ!”
ซูถูคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วรั้งเขาไว้ “ให้ทหารหมาป่าหิมะซุ่มโจมตีรอบๆ แล้วค่อยกลับมา ตรวจสอบให้แน่ใจว่าพวกเขาทั้งหมดเข้าไปในวงล้อมแล้ว”
“ขอรับ”
ปาตงออกไปไม่นานภายในค่ายก็มีเสียงร้องฆ่าฟันตามด้วยเสียงฝีเท้าที่ยุ่งเหยิง ซูถูเลิกคิ้วกำลังจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ปาตงกลับมาเสียก่อน “ต้าห่าน! จู่ๆ ก็มีทหารแคว้นฉีจำนวนมากโผล่ขึ้นมาในค่ายขอรับ!”
…………….
[1] สวมหมวกเขียว หมายถึง คบชู้
[2] ทหารม้าเบา : กองกำลังนี้จะเปนพวกเคลื่อนที่เร็วเป็นหลัก โดยลักษณะของกองกำลังนี้คื
