หว เมื่อถึงเวลานั้นท่านจะได้กลับเมืองหลวง เรื่องนี้ไม่ใช่แค่พูดเรื่อยเปื่อยหรอกนะ”
หยางชูคิดอยู่ครู่หนึ่ง “มันก็มีเหตุผล…”
กัวสวี่ยังคงพยายามต่อไป “เพราะฉะนั้นคุณชายต้องอดทนไว้ก่อน หากเราทำสำเร็จในครั้งเดียวก็ไม่ต้องทนทุกข์อยู่ที่นี่แล้ว เฮ้อ..อย่าพูดว่าท่านไม่คุ้นเคยจนถึงทุกวันนี้ข้าเองก็ไม่ชินกับมันด้วยเช่นกัน!”
“ก็ได้…” หยางชูพูดอย่างไม่เต็มใจคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และเพิ่มเงื่อนไขว่า “เอาเป็นว่าท่านแสดงความดีความชอบแทนข้าแล้วยังมีคนของข้า ท่านกินเนื้อแล้วให้พวกเขาทานน้ำแกงหรือ”
“คุณชายหยางพูดอะไรน่ะ อยากกินเนื้อทุกคนก็มากินด้วยกันจะให้พวกทหารทานน้ำแกงได้อย่างไร ท่านวางใจเถอะ!”
หยางชูพอใจ “พูดได้ดี ได้! เอาตามที่ใต้เท้ากัวว่ามาข้าคงต้องสู้สุดชีวิต ท่านพูดมาได้เลยว่าต้องทำอะไร”
กัวสวี่ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและพูดคำขอของตน “ข้านัดกับพวกเขาไว้ว่าเตรียมเสี่ยงบุกค่ายศัตรู หากซูถูจ้องมองอยู่เรื่องนี้คงเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน ดังนั้นจึงเชิญคุณชายหยางทำเรื่องใหญ่เพื่อดึงความสนใจของซูถูออกไป เพื่อที่เขาจะได้ไม่มีเวลาจับตามองเผ่าเก๋อซาง”
หยางชูเลิกคิ้ว “คนที่ออกจากเมืองเพื่อลอบโจมตีควรมีจำนวนไม่มาก ท่านคิดทำเรื่องใหญ่มันค่อนข้างยาก ซูถูมีผู้ใต้บังคับบัญชามากมายจะรั้งเขาไว้ได้ง่ายๆ ได้อย่างไรกัน”
“นั่นเป็นเหตุผลที่ต้องรบกวนคุณชายหยาง” กัวสวี่ยิ้มและถามจงซู่ที่นอนอยู่บนเตียง “แม่ทัพจง ท่านคิ
