หยางชูถอนหายใจ “ได้ เพื่อประโยชน์ในหน้าที่ของใต้เท้ากัวคงต้องสู้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้”
“ขอบคุณมากๆ” หลังจากพูดคุยเรื่องนี้ เมื่อกัวสวี่ออกมาจากห้องของจงซู่ก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ อะไรคือเพื่อหน้าที่การงานของเขาเพียงแค่เข้าไปในค่ายของศัตรู ยั่วยุให้เผ่าหูแค้นกันเอง แน่นอนว่าเป็นความดีความชอบที่ยิ่งใหญ่ส่วนพวกเขามีหน้าที่นำทหารโจมตีไม่ใช่หรือ
ช่างมันเถอะ บางทีพวกเขาอาจกลัวขุนนางดังนั้นจึงต้องรับประกันใช่หรือไม่
อืม..แม้เขาจะลุ่มหลงในการเป็นชนชั้นสูง แต่เขาก็มีศีลธรรมให้ความดีความชอบทั้งหมดกับพวกเขาก็เป็นเรื่องที่สมควรแล้ว
เมื่อกัวสวี่ออกไปก็เกิดเสียงหัวเราะลั่นในห้อง
จงซู่ลุกขึ้นหยิบผ้าเช็ดหน้าจากองครักษ์คนสนิทมาเช็ดแป้งสีขาวบนใบหน้า จากนั้นก็ยิ้มให้เขา “ที่แท้ก็เตรียมการมานานแล้ว ให้ใต้เท้ากัวเป็นแพะเป็นหนี้น้ำใจเขาจริงๆ”
หยางชูหุบยิ้มแล้วพูดเสียงขรึม “ขุนนางเหล่านี้ใฝ่ฝันที่จะเข้าไปในค่ายของศัตรูใช้วาทศิลป์ให้อีกฝ่ายถอยทัพ วีรชนลือนามตลอดกาล อันที่จริงเรื่องไม่ได้ง่ายดายเช่นนั้น หากไม่มีอำนาจทหารอยู่เบื้องหลังพวกเขาผู้ใดจะฟังคำสั่งพวกเขากันเล่า ผู้อาวุโสกัวมีชื่อเสียงหากสำเร็จผู้ใดจะรู้ว่าเพื่อถูกบันทึกในประวัติศาสตร์จะฉกชิงความดีความชอบของทหารมา นักกวีอ้าปากพูดก็ดูทึ่งถูกเขียนเป็นบทความก็แพร่กระจายไปทั่วหล้าล้วนเป็นความน่าเกรงขามอันชอบธรรมของเขา ส่วนผู้หลั่งเลือดและหยาดเหงื่อจริงๆ ก็กล
