้หลับให้นอนบ้างหรือ
อย่างไรก็ตามเผ่าหมาป่าหิมะนั้นระมัดระวังตัวมากถึงกับจัดกลุ่มเล็กๆ ให้คอยสอดส่องในตอนกลางคืนทำให้กองทัพแคว้นฉีใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้ไม่ได้ พวกเขาวิ่งวน และไม่พบช่องโหว่ให้เจาะเข้าไปจึงรีบกลับเข้าเมือง
เหล่าทหารเผ่าหูเมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติ ดังนั้นพวกเขาจึงค่อยๆ ลดความระมัดระวังลงบางครั้งกลองถูกตียังไม่มีผู้ใดตื่นขึ้นมาเลย
ปาตงโกรธและพูดกับซูถู “คนพวกนี้ไม่มีคุณสมบัตินักรบเลยหากวันหนึ่งพวกเขามาจริงๆ หัวจะหลุดตอนหลับเสียก่อน”
ซูถูดูสงบมากเขาใช้ถ่านวาดบางอย่างบนกระดาษพลางถามว่า “ขุนนางระดับสูงของกองทัพแคว้นฉีติดต่อกับเผ่าเก๋อซางจริงๆ หรือ”
“ขอรับ เผ่าเก๋อซางนั่นมักบ่นเรื่องอาหารคนของเผ่านั้นแลกเปลี่ยนอาหารกับกองทัพแคว้นฉี” ปาตงถาม “ต้าห่าน พวกเราควรเตือนเขาดีหรือไม่”
ซูถูส่ายหน้า “ไม่ต้อง คอยจับตาดูไปก่อน พวกเรามีเรื่องสำคัญกว่านั้นต้องทำ”
ปาตงไม่เข้าใจ “เรื่องอะไรหรือขอรับ”
ซูถูชี้ไปที่กระดาษที่เต็มไปด้วยลายเส้น “เจ้าดูนี่”
ปาตงโน้มตัวลงมาเขาดูออกทันทีว่ามันคือภาพกองทัพทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากัน แต่เส้นเหล่านี้หมายความว่าอย่างไร
“นี่คือเส้นทางที่พวกเขาใช้สำหรับการจู่โจมแต่ละครั้ง” ซูถูชี้ทีละเส้นโดยมีตัวเลขระบุวันที่ “ในทุกวันพวกเขาจะเข้าใกล้กองทัพกลางมากกว่าวันก่อนๆ”
ปาตงอ้าปากค้าง และแข็งค้างอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “หรือว่าพวกเขาต้องการจะโจมตีกองทัพกลางหรือ
