อยู่ในสถานการณ์ที่ผู้บัญชาการอยู่ในภาวะตกที่นั่งลำบาก ในช่วงเวลาที่เผชิญหน้ากับอันตรายได้นำทหารจำนวนสามพันคนไปต่อต้านการโจมตีของทหารเผ่าหูสองหมื่นคนจะมีความดีความชอบมากมายเพียงใดกัน
แค่คิดเลือดในกายของกัวสวี่ก็พลุ่งพล่าน จงซู่ในฐานะที่เป็นแม่ทัพหลัก ความดีความชอบทั้งหมดในการปกป้องเมืองทั้งหมดถูกส่งไปยังราชสำนัก แต่ถ้าเขาเป็นแกนนำหลักล่ะ
ความดีความชอบเช่นนี้นับเป็นครั้งแรกตั้งแต่ก่อตั้งอาณาจักร!
ผู้ก่อตั้งอาณาจักรนามหมิงฮ่านก็ยังไม่เคยมีความดีความชอบเช่นนี้
เขาไม่เพียงแต่ขึ้นสู่ตำแหน่งสูงได้โดยไม่ต้องเปลืองแรง แต่เขายังสามารถอยู่ในประวัติศาสตร์ได้อีกด้วย!
ลูกศรขนนกพุ่งเข้าหาเขาขัดขวางจินตนาการของกัวสวี่ทำให้เขาตกใจจนต้องหมอบศีรษะลง
ลูกศรเฉียดผ่านหมวกเขาไป
หยางชูเดินเข้ามา “ใต้เท้ากัว ท่านลงไปเถอะ ที่นี่อันตรายเกินไปหากเกิดอุบัติเหตุกับท่านถือเป็นความสูญเสียของราชสำนัก!”
เมื่อได้ยินที่เขาพูดกัวสวี่ก็ยืนตัวตรงอีกครั้ง “ไม่เป็นไร ข้ายังต้องร่วมทุกข์กับทหารทุกคนเป็นเวลาสามเดือนจะหนีไปชั่วคราวได้อย่างไร หากรู้ว่าการล้อมเมืองเป็นอย่างไรจะทำให้สามารถวางแผนได้ดีขึ้น”
หยางชูเกลี้ยกล่อมเขาอีกสองสามคำ แต่แทนที่จะเกลี้ยกล่อมเขากลับเรียกทหารระดับล่างนายหนึ่งมา “ความปลอดภัยของใต้เท้ากัวขึ้นอยู่กับเจ้าหากเกิดอะไรขึ้นมามีเพียงเจ้าที่สามารถถามได้”
ทหารนายนั้นรับคำ หยางชูถอนหายใจ และจากไปด้วยท่าทางจน
