ปัญญา
หลังจากเดินไปได้ไม่ไกลเขาก็เข้าไปในหอสังเกตการณ์ หมิงเวยกำลังดูการต่อสู้อยู่ข้างใน เมื่อเห็นเขาเข้ามาจึงถามว่า “เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”
หยางชูยิ้มและพูดว่า “จะตาย แต่ไม่ยอมลงมาเหยื่อติดเบ็ดแล้ว”
หมิงเวยหัวเราะ “แม้แต่ชีวิตตนเองก็ไม่สนใจช่างเป็นผู้อาวุโสที่ลุ่มหลงในงานราชการจริงๆ”
“ไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไร แต่เขาทำได้ก็พอแล้ว” หยางชูมองทหารเผ่าหูที่ดุร้ายนอกเมือง “ถ้าเขาสามารถทำได้จริงๆ ความดีความชอบอันยิ่งใหญ่นี้มอบให้เขาไปเลยว่าอย่างไร”
……………
