ื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ข้ารับใช้เก่าขององค์หญิงหย่งชิงก็วิตกกังวล “พวกท่านไม่ช่วยหรือ ไม่ได้นะ! ต้าห่านไม่ใช่เพราะเพื่อช่วยท่านองค์หญิงถึงเอาตัวเข้าไปในที่ที่อันตรายหรอกหรือ ท่านจะมององค์หญิงตายโดยไม่ช่วยอะไรเลยหรือ”
ปาตงไม่พอใจเขาหันศีรษะไปมองแล้วตำหนิว่า “เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับต้าห่านด้วย เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่พวกเราก็เห็นอย่างชัดเจนแล้วนี่ว่ามือของต้าห่านได้รับบาดเจ็บ ในสถานการณ์เช่นนี้จะช่วยองค์หญิงได้อย่างไร ตอนนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง หิมะถล่มหนักเช่นนี้หากเจ้ามีความสามารถก็ลงไปช่วยเองเลยไป!”
พวกข้ารับใช้เก่าเงียบไปเมื่อเห็นว่าหิมะปกคลุมเต็มภูเขา แม้จะช่วยชีวิตได้จริงๆ แต่ก็ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานเพียงใดกว่าจะหาทางออกมาได้จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าและคุกเข่าลง “องค์หญิง!”
บ่าวรับใช้ขององค์หญิงหย่งชิงคุกเข่าลงทีละคนเพื่อไว้ทุกข์
ซูถูปล่อยให้พวกเขาร้องไห้อยู่ครู่หนึ่ง และเมื่อเสียงสงบลงเขาจึงพูดว่า “เอาล่ะ อย่าเสียแรงไปกับการร้องไห้เลยข้าจะค้นหาร่างของท่านย่าในภายหลัง”
บ่าวรับใช้เฒ่าเช็ดน้ำตาสีหน้าแสดงถึงความเกลียดชัง และพูดอย่างเคียดแค้นว่า “ต้าห่านโปรดล้างแค้นให้องค์หญิงด้วย! จับคนร้ายมาสับเป็นชิ้นๆ!”
เหล่าบ่าวรับใช้ที่อยู่ข้างหลังเขาตะโกนว่า “ได้โปรดต้าห่านแก้แค้นให้องค์หญิงด้วย!”
ตะโกนเช่นนี้อยู่หลายครั้งด้วยสีหน้าวิงวอนในที่สุดซูถูก็พูดขึ้นว่า “องค์หญิงเป็นย่าของข้า ข้าจะ
