ล้างแค้นให้นางอย่างถึงที่สุดนี่เป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว พวกเจ้าไม่ต้องขอร้องลุกขึ้นเถอะ”
เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูดบ่าวรับใช้แก่ก็รู้สึกซาบซึ้งจึงโขกหัว “ขอบคุณต้าห่าน ขอเพียงต้าห่านแก้แค้นให้องค์หญิงบ่าวจะเชื่อฟังและขอยอมเป็นม้ารับใช้ท่าน”
ซูถูเผยรอยยิ้มจางๆ แต่ไม่นานก็หายไป และกล่าวอย่างเคร่งขรึม “ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องนี้ รอให้หิมะสงบลงก่อนพวกเราค่อยออกค้นหาไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต้องไม่ให้ท่านย่าเป็นศพในที่รกร้างโดยเด็ดขาด”
“ขอรับ”
…………
ในฐานะแม่ทัพที่มีชื่อเสียงเจตจำนงอันแข็งแกร่งของจงซู่จะไม่ถูกเปิดเผยจนกว่าเขาจะพบกับสถานการณ์ที่ยากลำบาก
หลังจากหิมะถล่มเขาไม่หวั่นไหวและเดินต่อไปที่เนินกรวด เมื่อรู้ว่าการเดินทางครั้งนี้เป็นแผนของซูถู เขาวางแผนที่อย่างรวดเร็ว และโจมตีเนินกรวดเพื่อยึดกลับคืนมา
เหล่าทหารรีบทานอาหารจากนั้นก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน และทั้งค่ายตกอยู่ในความเงียบสงบ แต่จงซู่ยังไม่ได้นอน
เขากำลังรอข่าวจากหน่วยสอดแนม และเขาต้องรู้สถานการณ์เนินกรวดเพื่อที่จะได้กำหนดกลยุทธ์ได้ ในสงครามไม่ว่าจะชนะหรือแพ้ล้วนขึ้นอยู่กับรายละเอียดที่อยู่ตรงนี้
หยางชูเดินเตร่อยู่นอกกระโจมสักพักไม่รู้ว่าจะเข้าไปดีหรือไม่ รองแม่ทัพของจงซู่เดินออกมาจากด้านใน เมื่อเห็นว่าเขายืนอยู่ก็งุนงง และถามด้วยความสงสัย
“คุณชายหยางมาทำอะไรที่นี่หรือขอรับ หรือว่ามาหาท่านแม่ทัพแล้วเหตุใดไม่เข้าไปล่ะขอรับ”
“ข้า…”
