จ้าชอบพอนางหรือ ได้ยินมาว่าครั้งก่อนเจ้าตามนางไปถึงเป่ยเทียนเหมิน เอ่ยปากขอนางแต่งงาน หากครั้งนั้นเจ้ามีความเด็ดเดี่ยวมากพอ นางคงตายไปแล้วจะอยู่สร้างปัญหาให้พวกเราได้อย่างไร เจ้าอยากเป็นที่หนึ่งในใต้หล้าควรเปลี่ยนนิสัยเป็นการดีที่สุด! ฮ่องเต้ที่อารมณ์อ่อนไหวอยู่เสมอคือฮ่องเต้ของแผ่นดินที่ล่มสลายเท่านั้น!”
ซูถูมีสีหน้าเรียบเฉย คำขอแต่งงานนั่นเพียงเพื่อไม่ต้องการปล่อยให้คนเช่นนั้นกลับแคว้นฉีไปก็เท่านั้น แต่เขาขี้เกียจเกินกว่าจะอธิบายกับองค์หญิงหย่งชิงด้วยเหตุผลนี้
ท่านย่าของเขาแม้ว่าจะมีการทำสิ่งสำคัญหลายอย่างในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แต่มีสายตาที่ไม่กว้างไกลนัก ไม่อย่างนั้นเหตุใดเพราะความทุกข์ถึงได้มองไม่เห็นความสามารถของสตรีผู้นั้นกัน
ยิ่งไปกว่านั้นการยั่วยุเมื่อครั้งก่อนไม่ใช่เพราะว่านางมีความคับข้องใจหรอกหรือ นางไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกลำบากใจที่สังหารหูเหรินไปมากมายเช่นนั้น แต่ยังค่อนข้างพออกพอใจอีกด้วย
“เช่นนั้นไม่อะไรเส้นทางก็ถูกตัดขาดไปแล้ว ตอนนี้พวกเขาเหลือเพียงทางเดียวให้เดินต่อนั่นก็คือช่วงชิงเนินกรวดกลับคืนมา ที่นั่นถูกแยกตัวออกจากเมืองอันโดดเดี่ยว ตอนนี้ยังมีเวลาอีกสามเดือนก่อนหิมะละลายนักรบของเราได้ชักกระบี่เตรียมพร้อมแล้ว รอดูว่าพวกเขาจะยืนหยัดได้นานเพียงใดกัน!”
“หวังว่า…”
ยังไม่ทันที่องค์หญิงหย่งชิงจะพูดว่า ‘จะเป็นเช่นนั้น’ จงจี๋เงยหน้าขึ้น และตะโกนอย่างเย็นชา “ผู้ใดกัน!”
ทัน
