ทีที่เขาพูดออกไปเขาก็พลิกข้อมือ และอาวุธที่ซ่อนอยู่หลายอันก็ถูกยิงออกไป
“ติงๆๆ” เสียงดังติดต่อหลายครั้งจากนั้นก็มีเสียงหัวเราะดังขึ้น “องค์หญิง สบายดีหรือไม่!”
ผู้มาใหม่ทั้งสามใช้วิชาตัวเบากระโดดมาอยู่ตรงหน้าพวกเขาอย่างรวดเร็ว
หมิงเวยพยักหน้าให้ซูถู “องค์ชายซูถู อ้อ ไม่สิ ตอนนี้ต้องเรียกว่าหัวหน้าเผ่าหูแล้ว ไม่เจอกันหลายเดือนสบายดีหรือไม่เจ้าคะ”
ซูถูตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “สบายดี”
จงจี๋มองดูพวกเขาด้วยความประหลาดใจ “ที่แท้ก่อนหน้านี้เป็นพวกท่าน!”
หมิงเวยหัวเราะ “ข้าเป็นผู้ใดกันเล่า มีความสามารถเช่นนี้ แม้แต่แม่ทัพจงยังสามารถหลอกจนหัวหมุนได้”
องค์หญิงหย่งชิงจ้องมองพวกเขาและกล่าวโทษ “จงจี๋ เจ้าแก่จนไร้ความสามารถแล้วหรือ ไม่เพียงแต่ทำภารกิจไม่สำเร็จ แต่ยังเผยร่องรอยให้พวกเขาอีก! ”
จงจี๋ก้มศีรษะลง “บ่าวไร้ความสามารถองค์หญิงลงโทษบ่าวด้วยเถิด”
“มาลงโทษเจ้าตอนนี้ได้อะไร” องค์หญิงหย่งชิงโกรธ “จัดการพวกเขาก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
“ขอรับ” ทันทีที่จงจี๋ลุกขึ้นยืนใบหน้ามืดครึ้มของเขาเผยให้เห็นกลิ่นอายรุนแรง หมิงเวยรู้ดีว่าขันทีเฒ่าผู้นี้ความสามารถไม่ธรรมดาจึงเตรียมพร้อมต่อสู้
หนิงซิวไม่พูดอะไรเขายกกู่ฉินขึ้นมาแล้วดึงสายด้วยนิ้วเดียว!
“ติง!” เสียงสายกระทบกัน จงจี๋กระโดดขึ้นร่างกายของเขากลายเป็นภาพลวงตาพุ่งไปข้างหน้า
หมิงเวยรับมือกับเขาอย่างไม่ลังเล ซูถูมองดูพวกเขาและชักกระบี่ออกมาช้าๆ เขาก้าวไปข้างห
