น้า แต่หยางชูถือร่มมาขวางเขาไว้ “คู่ต่อสู้ของท่านคือข้าต่างหาก”
ซูถูมองเขาดวงตาสีอำพันฉายแววความระมัดระวัง เขายกมุมปากขึ้นรอยยิ้มที่โหดร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้า “ในเมื่อแสวงหาความตายเช่นนั้นข้าจะสงเคราะห์ให้เอง!”
สิ้นเสียงกระบี่ถูกชักออกจากฝักพร้อมแสงประกายวาววับ!
หยางชูกระชับมือ และกางร่มหนังฉลามเพื่อป้องกันพลังรุนแรง ในขณะเดียวกันเขาก็จับด้ามร่มพร้อมดึงกระบี่ออกมา แสงประกายจากกระบี่แล้วทั้งสองฝ่ายต่อสู้พัวพันกันในชั่วพริบตา
“ติงๆๆ!” เสียงกู่ฉินดังแหลมราวกับเสียงเหมือนเสียงฉีกผ้า หนิงซิวและหมิงเวยร่วมกันรับมือกับจงจี๋
ขันทีผู้เฒ่าผู้นี้มีวรยุทธ์ที่ลึกซึ้ง แม้ว่าทั้งสองคนจะใช้วิธีวิจิตรบรรจง แต่พวกเขาไม่กล้าเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ จึงทำได้เพียงหลีกเลี่ยงคมกระบี่เท่านั้น
หลังจากผ่านไปร้อยกระบวนท่า หมิงเวยส่งสายตาให้หนิงซิวซึ่งหนิงซิวพยักหน้าอย่างเข้าใจเป็นอย่างดี เสียงกู่ฉินดังขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้เกิดคลื่นเสียงที่รุนแรง เขย่าหิมะและฝุ่นที่อยู่รอบๆ
จงจี๋สามารถจัดการกับมันได้อย่างอิสระแม้ว่าแรงกดดันจะเพิ่มขึ้น แต่ด้วยกำลังภายในของเขาการลดการโจมตีจากพลังเสียงไม่ใช่เรื่องยาก อย่างไรก็ตาม สัมผัสที่หกบอกเขาว่าดูเหมือนจะมีบางอย่างผิดปกติ…
“ระวังเท้า!” องค์หญิงหย่งชิงพูดขึ้นมาทันที
นางเริ่มเรียนเคล็ดวิชาตอนที่อายุมากแล้วจึงเสียเวลาที่ดีในการฝึกฝน ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะต่อสู้กับยอดฝีมือที่ได้ร
