สามของเขาซึ่งปัจจุบันมีหน้าที่คุ้มกันด่านกู่เหลียง ด้วยเหตุนี้เมื่อได้รับรายงานนี้เขาจึงรู้สึกวางใจเพราะมีท่านอาสามอยู่ที่นั่น เขาจะสามารถรักษาเสถียรภาพได้อย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นท่านอาสามที่รักเขามาตั้งแต่เด็กกลับถูกพรากจากไปตลอดกาลอย่างคาดไม่ถึง
เกิดความวุ่นวายในหมู่แม่ทัพ ทหารเข้าร่วมรบรีบรายงานว่า “ท่านแม่ทัพ ด่านกู่เหลียงสูญเสียการป้องกันแล้วที่ด่านหนิงอี้มีคนคุ้มกันไม่มากนัก ตอนนี้ท่านจมอยู่กับความเศร้าโศกไม่ได้แล้วต้องรีบส่งคนไปสนับสนุน หากด่านหนิงอี้แตกอีกที่ศัตรูจะสามารถตรงมายังไป๋เหมินเซี่ยได้ขอรับ!”
จงรุ่ยปาดน้ำตา และพยักหน้า “ที่ท่านพูดมาก็ถูก”
นี่คือชะตากรรมของบุรุษตระกูลจงไม่ใช่แค่ท่านอาสามเท่านั้น
ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเศร้าบิดาของเขาเป็นตายร้ายดีอย่างไรยังไม่แน่ชัดท่านอาสามก็จากไปแล้ว เขาจึงต้องหาทางจัดการด้วยตัวเอง
จงรุ่ยเรียกกำลังใจอย่างรวดเร็ว และพูดคุยกับเหล่าแม่ทัพถึงวิธีส่งกองกำลัง
หยางชูในตอนนี้ยืนอยู่บนกำแพงของไป๋เหมินเซี่ยมองดูทหารที่เดินส่งคำสั่งไปๆ มาๆ
“สงครามเกิดขึ้น ชายแดนไม่สงบ!” เขาตะโกนขึ้น
หมิงเวยสงสัย “แปลกมากในความทรงจำของข้าไม่มีเรื่องนี้เกิดขึ้น!” เอกสารทางประวัติศาสตร์อื่นๆ อาจสูญหาย เผ่าซีหรงต่อต้านถือเป็นเรื่องใหญ่
หยางชูถามนาง “ท่านบอกว่าราชวงศ์เว่ยตะวันตกก่อตั้งขึ้นคือช่วงเวลานี้หรือ”
“ใช่เจ้าค่ะ” หมิงเวยตอบ “แปดเผ่ารวมเป็นหนึ่งท้ายปี หัวหน้า
