บรรยากาศในจวนเงียบสงัด
จงซู่ยืนขึ้นทันที “เจ้าพูดว่าอะไรนะหิมะปกคลุมทั่วพื้นดินเช่นนี้หูเหรินจะบุกมาได้อย่างไร”
ฤดูหนาวนี้ไม่ใช่พวกเขาที่ลำบาก แต่หูเหรินก็ลำบากเช่นกัน หลายปีมานี้ทั้งสองฝ่ายมีการกระทบกระทั่งกัน แต่จะมีการสงบศึกชั่วคราวในฤดูหนาวแล้วค่อยกลับมาอีกทีหลังพ้นปลายปี
ทหารผู้นั้นตอบว่า “เรียนท่านแม่ทัพเมื่อหนึ่งชั่วยามก่อนหน้านี้ทหารของหูเหรินได้ลอบโจมตีเนินกรวด รายงานนี้เป็นเรื่องจริงขอรับ!”
ทหารยื่นรายงานให้ท่านแม่ทัพ จงซู่คว้ามัน และคลี่ออกกวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว
กัวสวี่ตกตะลึงเขาเอนหน้าเข้าไปดูใกล้ๆ ถึงได้รู้สาเหตุ ในช่วงฤดูร้อนเกิดการนองเลือดที่เขาเทียนเสินในเป่ยหู จากนั้นองค์ชายเจ็ดแห่งเผ่าหมาป่าหิมะนามซูถูก็ออกมารวมทั้งแปดเผ่าให้เป็นหนึ่ง
ทั้งแปดเผ่าถูกแยกออกจากกันเป็นเวลานาน แต่ละเผ่ามีความบาดหมางกันและเข้ากันไม่ได้เพื่อรวมเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์ซูถูจึงได้ยกกระบี่ขึ้นสังหารคนธรรมดาจนทุ่งหญ้ากลายเป็นสีแดง
เมื่อเห็นว่าเผ่าอื่นไม่ใช่คู่ต่อสู้ของซูถู จงซู่เลยคาดว่าการรวมเผ่าเป็นหนึ่งนั้นคงเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว อีกทั้งยังเคยส่งสาส์นกราบทูลถามว่าให้ใช้โอกาสนี้ยกทัพไปหรือไม่ แต่ฮ่องเต้ไม่ให้คำตอบแก่เขา เขาจึงทำเป็นลืมมันไป
จงซู่รู้อยู่แก่ใจดีว่าฮ่องเต้เป็นฮ่องเต้ผู้สืบสาน รักษาผลงาน และความสำเร็จของรุ่นก่อนมันจึงยากเกินไปสำหรับเขาที่จะตัดสินใจพิชิตเผ่าหู
ยิ่งไปกว่านั้นทาง
