ใต้ยังมีแคว้นฉู่ หากเริ่มสงครามจริงๆ ก็มีหลายปัจจัยที่เข้ามาเกี่ยวข้องจึงไม่โทษเขาเลยที่จะแสวงหาความมั่นคง เพียงแต่น่าเสียดายที่พลาดโอกาสนี้ไป จงซู่จึงยังคงส่งคนมาจับตาดูการเคลื่อนไหวของเผ่าหู
จากสถานการณ์ครึ่งปีที่ผ่านมาเผ่าหูที่อยู่ในระหว่างการรวมเข้าด้วยกันอย่าพูดถึงมาเยือนเลย แม้แต่การคุกคามที่ชายแดนก็ไม่สามารถส่งคนมาได้ และข่าวที่ถูกส่งมาอย่างกะทันหันนี้ก็ทำให้เขาสับสนจริงๆ
หลังจากอ่านรายงานจบจงซู่ถึงได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ปรากฏว่าเป็นเพราะเผ่าที่เหลือไม่ยอมจำนน ซูถูจึงรีบมาทางใต้รวบรวมคนโจมตีเนินกรวด
จงซู่ส่งรายงานให้รองแม่ทัพ และพูดกับกัวสวี่ว่า “หิมะปกคลุมไปทั่วพื้นดินแต่ยังส่งทหารมา เกรงว่าหูเหรินพวกนั้นเข้าตาจนไม่มีทางไปจึงหาทางเอาชีวิตรอด เนินกรวดนับเป็นการต่อสู้ที่ยากลำบาก ใต้เท้ากัวข้าต้องรีบไปข้างหน้าเชิญท่านตามสบาย”
กัวสวี่พยักหน้า “สงครามเป็นเรื่องสำคัญเชิญท่านแม่ทัพตามสบาย”
จงซู่กลับไปที่ห้องประชุมไป๋หู่เพื่อจัดกองทัพแม้แต่ตัวเขาเองก็วางแผนที่จะไปที่แนวหน้าด้วยตนเอง
จงรุ่ยพูด “ท่านพ่อ ที่นั่นเป็นเพียงเนินกรวด เหตุใดท่านถึงต้องเป็นผู้บัญชาการกองทัพซีเป่ยเล่าให้ลูกไปไม่ดีกว่าหรือ”
จงซู่หลีกเลี่ยงผู้คน และพูดกับเขาว่า “พ่อไม่ได้ไปเพื่อสนับสนุนแม้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะยาก แต่ทหารม้าของเราแข็งแกร่ง เสบียงมีเพียงพอ ไม่มีอะไรต้องกังวล ในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมามีซากศพในทุ่งหญ้
