าอยู่ทุกหนทุกแห่ง สถานการณ์การป้องกัน และโจมตีของพวกเรากับเผ่าหูยุ่งเหยิงแล้ว หากอาศัยจังหวะที่หูเหรินมาเยือนเข้าไปในทุ่งหญ้าได้ก็ไม่จำเป็นต้องให้ฝ่าบาทออกพระราชโองการ…”
จงรุ่ยตระหนักได้ในทันที “เป็นเช่นนี้นี่เอง! ท่านพ่อ เช่นนั้นข้าไปด้วยตอนนี้ความดีความชอบทางด้านทหารนั้นคว้ามาได้ยาก!”
“เจ้าต้องอยู่ที่นี่” จงซู่ไม่ให้ความหวังเขา “พวกเราไม่เหมือนกับกองทัพขวา พวกเขาเพียงแค่ปกป้องเป่ยเทียนเหมินเท่านั้น อีกอย่างนอกจากเผ่าหูทางเหนือแล้ว ยังมีตระกูลวู และเผ่าคุนอี๋ที่ต้องระมัดระวัง พ่อไปทางเหนือ ไม่มีผู้ใดอยู่ปกป้องไป๋เหมินเซี่ย พ่อไม่วางใจ” จงรุ่ยตอบรับอย่างไม่เต็มใจ
จงซู่ถอนหายใจแล้วตบไหล่เขา “ตระกูลจงปกป้องชายแดนมาตลอดพี่น้องพ่อส่วนใหญ่เสียชีวิตในสนามรบเหลือเพียงไม่กี่คนเท่านั้น น้องชายทั้งหลายของเจ้ายังไม่ประสบความสำเร็จมีเพียงพวกเราสองพ่อลูกที่ต้องลำบากหน่อย”
“ลูกเข้าใจ ท่านพ่อเดินทางระวังตัวด้วยขอรับ” จงรุ่ยหวังในใจว่าการเดินทางของจงซู่จะราบรื่นหากได้เข้าไปในทุ่งหญ้าก็มีโอกาสสร้างผลงานได้
…………
ข่าวการมาเยือนของหูเหรินแพร่ออกไปยังหมิงเวยที่อยู่กับเหล่าสมาชิกในครอบครัวที่เป็นสตรีของเหล่าแม่ทัพด้วย
สมาชิกในครอบครัวที่เป็นสตรีเหล่านี้อยู่ที่ชายแดนตลอดทั้งปี และคุ้นเคยกับที่นี่มานานแล้วจึงไม่ตื่นตระหนกแต่อย่างใด อนุภรรยาของจงซู่ทำหน้าที่เสมือนฮูหยินได้ดี จบงานเลี้ยงอย่างเป็นไปตามระเบีย
