บแบบแผน ปลอบโยนทุกคน และยังเรียกคนให้ส่งหมิงเวยกลับไป
หมิงเวยกลับมายังเรือนรับรองแต่โดยดี หลังจากนั้นไม่นานหยางชูก็กลับมา
“เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ” นางถาม “ซูถูยังมีแรงเหลือที่จะบุกใต้อยู่หรือ”
หยางชูส่ายหน้า “ไม่ใช่ซูถู แต่เป็นผู้ที่ถูกเขาขับไล่ออกจากเผ่า อากาศหนาวเลยไม่มีที่ไปเลยยอมเสี่ยงอันตรายเพราะเข้าตาจน”
“อ้อ” หมิงเวยถอนหายใจด้วยความโล่งอกในความทรงจำของนางไม่มีเรื่องนี้
“แล้วเหตุใดจึงพูดว่ามาเยือนกันข้าก็คิดว่าเป็นการบุกทางใต้เสียอีก”
หยางชูยิ้ม “ไป๋เหมินเซี่ยไม่ได้มีเอกลักษณ์เฉพาะเท่ากับเป่ยเทียนเหมิน ด้วยเหตุนี้เส้นทางทางใต้จึงมีหลายด่านเนินกรวดเป็นด่านเล็กๆ แม้จะถูกแย่งชิง แต่ปัญหาก็ไม่ได้ร้ายแรงเพียงนั้น”
ทั้งสองคุยกันครู่หนึ่งแล้วก็พักผ่อนตามปกติหยางชูสนใจที่จะรบกวนนางเกือบตลอดทั้งคืน…
เมื่อตื่นขึ้นในวันรุ่งขึ้นก็มีหิมะตกอีกครั้ง เกล็ดหิมะไม่ใหญ่พวกมันกำลังโบยบิน ดูสุนทรีย์เป็นอย่างมาก
หยางชูเรียกหนิงซิว และอาสวนมาทานหม้อไฟเนื้อแกะด้วยกันพวกเขามีความสุขมาก เป็นเช่นนี้อยู่สองวันก็เกิดเสียงดังวุ่นวายขึ้นกลางดึกในจวนแม่ทัพ
แม้ว่าหลายวันมานี้หยางชูจะใช้ชีวิตอย่างสำราญ แต่เขาก็ยังคิดถึงเรื่องนี้อยู่ตลอด ทันทีที่มีการเคลื่อนไหวภายนอกเขาก็ลุกขึ้น
“อาสวนๆ!”
อาสวนรีบเดินเข้ามาทั้งที่ยังไม่สวมเสื้อผ้า “คุณชาย ข้าน้อยส่งคนไปสอบถามแล้วโปรดรอสักครู่”
ทางด้านหมิงเวยเองก็ตื่นขึ้นเช่นกั
