นทั้งสามคนล้อมรอบเตาไฟเพื่อรอข่าว
ไม่นานขุนศึกก็กลับมา “คุณชาย เกิดเรื่องขึ้นกับท่านแม่ทัพขอรับ”
หยางชูตกใจ “เกิดอะไรขึ้น”
เผ่าหูที่เหลือหยางชูไม่ได้สนใจเลยสักนิดอาจมีการต่อสู้เล็กน้อยที่ยากลำบาก แต่กองทัพซีเป่ยมีทหารจำนวนมาก ตราบใดที่กำลังเสริมไปถึงก็จะได้รับการแก้ไขยิ่งไปกว่านั้นมีจงซู่เดินทางไปด้วยจะเกิดปัญหาได้อย่างไร
ขุนศึกกล่าวเสียงหอบว่า “เส้นทางที่แม่ทัพเดินทางไปเนินกรวดประสบปัญหาหิมะตกหนัก…”
“หิมะตกหนักจริงหรือ”
ขุนศึกตอบกลับว่า “พวกเขาพูดเช่นนั้นขอรับ”
หยางชูพยักหน้าจากนั้นก็กลับห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า และเตรียมรอข่าวด้วยตนเอง
เมื่อเขาไปถึงห้องประชุมไป๋หู่ จงรุ่ย และกัวสวี่ก็อยู่ด้วย เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาทุกคนไม่ตอบสนองอะไรเพราะกำลังโต้แย้งเรื่องการช่วยเหลืออยู่ หยางชูฟังอยู่ครู่หนึ่ง และตระหนักว่าเรื่องนี้อาจร้ายแรงกว่าที่เขาคิด
จงซู่หายตัวไป และเนื่องจากภัยพิบัติหิมะจึงไม่สามารถส่งกำลังเสริมไปได้ทำให้สูญเสียการป้องกันไปแล้วแปดส่วน หยางชูมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี
ในที่สุดเขาก็หาโอกาสสอบถามจงรุ่ยระหว่างการทะเลาะได้ “ท่านคิดจะทำอย่างไร”
จงรุ่ยเหลือบมองเขา และพูดด้วยเสียงต่ำ “ข้าจะไปช่วยท่านพ่อ”
“หากท่านไปแล้วผู้ใดจะอยู่บัญชาการที่นี่กัน อย่าพูดว่าน้องชายของท่าน ตอนนี้เขาดำรงแค่ตำแหน่งเล็กๆ หากเปลี่ยนเป็นผู้อื่นที่ไม่ใช่แซ่จงคงไม่มีบารมีมากพอ” จงรุ่ยเลิกคิ้ว
หยางชูเกลี้ยกล่อมเขา “ข
