บนฝ่ามือของเขาที่เหมือนกับของตนเองในใจรู้สึกกังวล ร่องรอยทักษะการขี่ม้า ร่องรอยการฝึกกระบี่ ร่องรอยการฝึกยิง…
เขาประทับใจ…
“หากข้าตายในไป๋เหมินเซี่ยพวกท่านสองพ่อลูกอาจถูกสอบสวน แต่ถ้าเกิดสงครามก็ไม่เกี่ยวข้องกับพวกท่านแล้ว หากข้าไม่สามารถกลับมาได้จริงๆ ตอนที่ท่านรายงานต่อฝ่าบาทช่วยพูดเรื่องดีๆ ให้แก่ข้าที ให้ข้าได้ตายอย่างสง่างาม และไม่ทำให้มิตรภาพระหว่างเราเสียไป”
จงรุ่ยพูด “เหตุใดข้าต้องกลัวปัญหานั้นด้วยก็แค่กังวลว่าท่าน…ช่างเถอะ ในเมื่อท่านตั้งใจที่จะไปเช่นนั้นข้าก็ไม่รั้งท่าน หากท่านหาท่านพ่อของข้าเจอจริงๆ นับว่าเป็นผู้มีพระคุณใหญ่หลวงของตระกูลจง ในอนาคตตราบใดที่ไม่ละเมิดกฎของบรรพบุรุษพวกเราจะปกป้องท่านจนถึงที่สุด ข้าจงรุ่ยขอพูดไว้ตรงนี้พูดคำไหนคำนั้น!”
หยางชูลอบยิ้มสีหน้าของเขาดูจริงจัง “หวังว่าพวกเราจะได้ลากันสักวันหนึ่ง”
…………
[1] ฝนตกเนื่องจากหลังคารั่ว บ้านซึมน้ำเจิ่งนอง ： ใช้เปรียบเทียบกับความทุกข์ยากซ้ำซ้อนที่ต้องเผชิญ
[2] หญ้าบนยอดกำแพง : นกสองหัว
