่หยางชูออกไปคนผู้นี้ถึงน่ารำคาญ พูดจาไม่น่าฟัง อ่านใจคนเก่ง เล่นหมากรุกเก่ง หากไม่เกิดเรื่องก็อยากจะเอาคืนอยู่……
แต่ถึงจะน่ารำคาญเพียงใดเขาก็ไม่ได้เคียดแค้นอะไรมาก บางครั้งเมื่อนึกถึงความสามารถ และชาติกำเนิดของเขาก็ยังรู้สึกเห็นใจ แม้ว่าตนเองไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบ เขาก็ไม่อยากให้หยางชูตายที่นี่อย่างเปล่าประโยชน์
หยางชูถอนหายใจ “เหตุใดข้าจะไม่รู้ว่ามันอันตราย แต่ท่านเองก็รู้ว่าชาติกำเนิดของข้ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะแสดงความสามารถ ตอนนี้ไป๋เหมินเซี่ยถูกน้ำแข็ง และหิมะแยกออกจากโลกภายนอก เป็นโอกาสที่ดีที่สวรรค์ประทานให้ แม้ไม่สามารถมีชื่อเสียงไม่ได้รับการสรรเสริญ แต่ให้ข้าได้มีโอกาสแสดงความสามารถหน่อยเถอะ สิ่งที่เรียนหนักมานับสิบปีจะได้ไม่สูญเปล่า…”
จงรุ่ยได้ยินเช่นนั้นก็สงสัย
เขาถามอีกครั้ง “ท่านรู้ระดับความอันตรายของมันจริงๆ ใช่หรือไม่ การเคลื่อนทัพบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยหิมะนั้นยากมาก มันไม่ใช่สิ่งที่ท่านนั่งนึกภาพว่ากำลังนั่งบัญชาการอยู่ในกองทัพเป็นระยะทางหลายพันลี้นะ”
“ข้ารู้ บางทีอาจพบหิมะตกหนักอีกครั้ง และถูกฝังอยู่ในหิมะ แม้ว่าจะผ่านมาได้อย่างปลอดภัย แต่ก็เป็นไปได้ที่จะพบกับหูเหรินแล้วถูกฟันเข้าจนตาย”
หยางชูเหยียดมือออก “แต่ท่านก็เห็นตั้งแต่เล็กจนโตสิ่งที่ข้าได้เรียนรู้มาไม่น้อยไปกว่าท่าน ท่านคิดว่าข้าดื่มด่ำเพลิดเพลินกับความหรูหราไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ หรือ…”
จงรุ่ยมองผิวหยาบกร้าน
