ใจชอบให้หมด! หากท่านทำไม่ได้ท่านมันก็ไอ้ลูกหมา!”
เกิดประกายเย็นวาบในแววตาของหยางชู เขาวางแก้วสุราลงบนโต๊ะแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คุณชายใหญ่สร่างเมาได้แล้ว! บรรพบุรุษของข้าเป็นผู้ใดท่านคิดก่อนแล้วค่อยพูดออกมาจะดีกว่า!”
เดิมทีทั้งสองคนเป็นที่ดึงดูดความสนใจอยู่แล้วบทสนทนานี้อย่างน้อยมีคนจำนวนมากได้ยินคำพูดของหยางชู เหล่าแม่ทัพตกใจแล้วรีบโต้ตอบทันที
ใช่ หยางซานผู้นี้เป็นหลานขององค์หญิงหมิงเฉิง และเหลนของฮ่องเต้ไท่จู่ หากเขาเป็นลูกหมา เช่นนี้ก็หมายความว่า…
จงรุ่ยรู้สึกเย็บวาบเขาสร่างเมาแล้วและกำลังจะพูด แต่กลับเห็นหยางชูถือแก้วสุราอีกครั้งแล้วพูดอย่างดูถูก “แต่ในเมื่อคุณชายใหญ่ต้องการเช่นนั้นข้าไม่เกรงใจก็แล้วกัน ท่านเลือกแผนที่ ตั้งกฎขึ้นมาได้เลยหากครั้งนี้ท่านแพ้ท่านจะพูดอะไรอีกกัน”
คำพูดของอีกฝ่ายทำให้จงรุ่ยถอนหายใจด้วยความโล่งอก ความเย่อหยิ่งก่อนหน้านี้หายไป เขากระซิบกับองครักษ์ให้นำแผนที่มา และทั้งสองก็เริ่มเล่นหมากรุกกัน แน่นอนว่าเหล่าแม่ทัพให้ความสนใจจึงมาล้อมดูการแข่งนี้
จงรุ่ยบอกว่าช่วงนี้เขาใช้ความคิดอย่างหนักซึ่งไม่ใช่เรื่องหลอก เขาเห็นกลอุบายก่อนหน้านี้ของหยางชูมาไม่น้อยทั้งสองฝ่ายต่างคุมเชิงกัน
กัวสวี่มองด้านนั้นอย่างเย็นชา และเล่นกับแก้วในมือ เขาเป็นตัวแทนฮ่องเต้ ไม่มีผู้ใดกล้ารินสุราให้เขา ดังนั้นเขาจึงดื่มไปไม่เยอะตอนนี้จึงสร่างเมาเรียบร้อยแล้ว
จงซู่พูดกับเขาว่า “ทำให
