ม่ได้ เมื่อหิมะละลายพวกเราค่อยไปดูที่เกาถางกันรีบเทน้ำเร็ว!”
“ขอรับ!”
…………
กัวสวี่ต้องการสร้างคุณงามความดีกลับไปเพื่อตำแหน่งผู้อาวุโสของเขา แม้จะเข้าปลายปีแล้ว แต่เขาก็ยังมีความขยันหมั่นเพียร วันๆ แต่อยู่ในห้องประชุมไป๋หู่เพื่อตรวจสอบงานของทหารคอยช่วยเหลือจงซู่แก้ปัญหามากมาย
ในวันส่งท้ายปีเก่า อากาศดีไม่มีลมหรือหิมะ กัวสวี่เข้าร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำในนามของฮ่องเต้เพื่อตอบแทนแม่ทัพซีเป่ย เหล่าแม่ทัพกำลังดื่มกินกันอยู่ซึ่งมีหรือหยางชูจะพลาดเขาเองก็ได้รับเชิญให้เข้าร่วม หมิงเวยเองก็ได้รับเชิญมาในฐานะสมาชิกในครอบครัวที่เป็นหญิง
จงรุ่ยเห็นเขาก็รู้สึกคึกคัก เหล่าแม่ทัพดื่มด่ำกับสุราเขาจึงนำสุราไปวางตรงหน้าหยางชู “คุณชายหยาง วันนี้วันดีพวกเรามาเล่นกันอีกสักครั้งดีหรือไม่”
หยางชูเหลือบมองเขาอย่างเฉื่อยชา “อย่างไรท่านก็ไม่สามารถชนะได้จะเล่นอีกทำไมกัน”
จงรุ่ยโกรธ “ผู้ใดบอกกันว่าข้าเอาชนะท่านไม่ได้หลายวันมานี้ข้าใช้ความคิดอย่างหนัก มั่นใจว่าจะเอาชนะท่านได้แน่!”
“งั้นหรือ” หยางชูดื่มและพูดอย่างไม่จริงใจ “เช่นนั้นก็ยินดีด้วยข้ายอมแพ้แล้ว” ปากบอกยอมแพ้ แต่ดูท่าทีเขาเหมือนไม่เป็นเช่นนั้นเลย
จงรุ่ยโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ “ท่านไม่กล้าแข่งกับข้าหรือ”
หยางชูไม่สนใจท่าทีของเขา “คุณชายใหญ่ ท่านดื่มมากไปแล้ว”
จงรุ่ยผลักสาวใช้ที่ช่วยประคองออกไปแล้วก่นด่า “วันนี้ท่านชนะเจอกันใหม่คราวหน้า ข้าจะเดินทางลัดทำอะไรตาม
