การเอาชนะของจงรุ่ยยิ่งน้อยลงเรื่อยๆ เพราะวิธีการของจงซู่ก็ถูกมองออกแล้วเช่นกัน แม้ว่าหลังจากนั้นเขาจะใช้วิธีการใหม่ๆ แต่อย่างมากสุดก็ชนะเพียงครั้งเดียว
จงซู่โยนหมากรุกอีกครั้งแล้วจมอยู่กับความคิด
“ท่านพ่อ” จงรุ่ยมองเขาอย่างมีความหวัง
จงซู่ส่ายหน้า “เจ้าไม่ต้องมาหาข้าอีกแล้วพ่อเองก็สอนเจ้าไม่ได้”
หากเขาอยู่ในสนามจริงๆ เขาไม่กลัว แต่นี่มันไม่ดูน่าอายไปหน่อยหรือ
เฮ้อ..ทำไมเขาไม่ใช่คนแซ่หยางจริงๆ นะ น่าเสียดายคนเก่งกาจเช่นนี้ เพราะเรื่องในราชวงศ์ทำให้เขาไม่สามารถแสดงฝีมือได้น่าเสียดายจริงๆ
……………
