ู่แตะคางทันใดนั้นเขาก็ชี้ไปที่แผนที่และพูดว่า “นี่ไม่ใช่รูปแบบของเจ้า แต่เป็นวิธีของคุณชายหยางใช่หรือไม่”
“…ขอรับ”
จงซู่มีสีหน้าจริงจัง “เขาเล่นอย่างไรเจ้าลองทำให้ข้าดูสักรอบ”
“ขอรับ”
หนึ่งชั่วยามต่อมาจงซู่โยนตัวหมากรุกของเขาทิ้ง “น่าสนใจ”
แน่นอนว่าเขาชนะ แต่การต่อสู้นี้จำเป็นต้องเปลี่ยนกลยุทธ์ วิธีการตอบโต้ของเขาไม่เหมือนกัน จงรุ่ยไม่สามารถเลียนแบบทั้งหมดได้เช่นนั้นจึงเป็นจงรุ่ยที่พ่ายแพ้ในที่สุด
“ท่านพ่อ” จงรุ่ยไม่พอใจ “ข้าไปว่าเขาว่าเขาไม่ใช่แม่ทัพที่ดี การต่อสู้โดยไม่สนใจไยดีเช่นนี้ ถึงแม้จะชนะ แต่ไม่สนใจทัพหลังเลยสักนิดหากทำเช่นนี้ในสถานการณ์จริงในไม่ช้าก็จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก”
จงซู่ตอบ “ที่เจ้าพูดมาก็ถูกเพียงแต่บางครั้งก็ไม่จำเป็นต้องเก็บกวาดเรียบร้อยก็ได้”
เมื่อนึกถึงวิธีตอบโต้ของจงรุ่ยเขาก็ถอนหายใจ “น่าเสียดาย! เหตุใดเขาถึงไม่ใช่คนแซ่หยางจริงๆ นะ”
“ท่านพ่อ”
จงซู่ยิ้ม “มา พ่อจะสอนเจ้าเองแล้วเจ้าค่อยไปเล่นหมากรุกกับเขาอีกรอบ”
จงรุ่ยดีใจมาก “ขอรับ”
ดังนั้นจงรุ่ยผู้ซึ่งได้รับการฝึกฝนจากบิดาเป็นเวลาหนึ่งชั่วยามจึงเดินทางไปหาหยางชูอีกครั้งอย่างมั่นใจ
วันต่อมาจงซู่ถามเขาจงรุ่ยมีสีหน้าอยากร้องไห้ “ข้าไปเล่นกับเขาชนะไปหนึ่งรอบ รอบสองชนะอย่างหวุดหวิด แต่แพ้ในรอบที่สาม”
สองพ่อลูกจึงเริ่มเล่นหมากรุกอีกครั้ง หลังจากดูวิธีการใหม่แล้วจงซู่ก็สอนเขาอีกครั้ง เป็นเช่นนี้อยู่หลายครั้ง
