าของเขาก็เต็มไปด้วยความเกลียดชัง
หยางชูสังเกตเห็นและถอนหายใจ “ดูเหมือนท่านจะรู้ว่าหลิ่วหยางจวิ้นอ๋องก็เคยถูกบังคับให้ใช้ยานี้” บุรุษชุดดำกัดฟันด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว
“อันที่จริงข้าชื่นชมท่านมากๆ หลิ่วหยางจวิ้นอ๋องตายไปหลายปีแล้ว ท่านยังคงภักดีต่อเขา ในเรื่องของจุดยืนท่านใกล้เคียงกับข้ามาก แต่ผู้ใดบอกให้ท่านคิดร้ายกับข้าเล่า ใช้ชีวิตข้าเป็นหมากต้องมีความเข้าใจความรู้สึกของการกลายเป็นหมากเสียก่อน!”
หยางชูเก็บพัดแล้วมองเขาด้วยสายตาเย็นชา “ยาลับนี้ตอนที่ข้าดูแลหวงเฉิงซือได้เก็บมันไว้กับตัวหนึ่งเม็ด ตอนนี้ข้าไม่ได้อยู่ในหวงเฉิงซือแล้ว หากจะใช้ไม่จำเป็นต้องรายงาน ในเมื่อท่านเสนอตัวมาถึงที่แล้ว ข้าขอดูหน่อยว่าฤทธิ์ยาที่ลือกันเป็นเรื่องจริงหรือไม่!” เขาหยิบขวดยาออกมาแล้วเทยาเม็ดสีดำออกมาจากขวดนั้น
“ไม่ต้องกลัว” เขาพูดเสียงอ่อนโยน “ยานี้นอกจากส่วนผสมนั้นแล้วที่เหลือเป็นแค่ยาบำรุง หากกินเข้าไปแล้วไม่ทำให้ท่านเจ็บปวดอีกทั้งยังสามารถยืดลมหายใจของคนใกล้ตายกลับมาได้ด้วย” พูดจบเขาก็โยนยาเข้าไปในปากของบุรุษชุดดำจากนั้นใช้นิ้วกดคอเพื่อบังคับให้อีกฝ่ายกลืนลงไป
ความกลัวปรากฏขึ้นในแววตาของบุรุษชุดดำเขารู้สึกว่ายานั้นเล็ดลอดเข้าไปในหลอดอาหาร…
หยางชูยืนขึ้นและสั่งองครักษ์ “จัดการต่อ”
องครักษ์เหลือบมองจงซู่เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่มีท่าทีอะไรก็ตอบรับ “ขอรับ”
การทรมานด้วยน้ำดำเนินต่อไปอีกสองครั้งแววตาของบุรุษชุด
