วให้รอดจะคิดฉวยโอกาสจากพวกท่านได้อย่างไร”
“ท่านไม่ได้จะขู่พวกเราหรือ”
หยางชูยิ้ม “ขู่ให้พวกท่านทำอะไรให้พวกท่านช่วยข้าก่อกบฏหรือ หากเป็นเช่นนั้นข้าก็เป็นโจรกบฏแล้ว”
“ท่านไม่อยาก…”
“ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าพวกท่านคิดอย่างไร” หยางชูถอนหายใจ “ถึงแม้สถานะของข้าจะถูกเปิดเผยต่อสาธารณะ แต่ก็จะไม่เป็นภัยคุกคามต่อราชบัลลังก์อีกอย่างท่านพ่อของข้าเสียไปแล้ว สายเลือดที่แท้จริงจะเทียบกับสายเลือดในตอนนี้ได้อย่างไร เรื่องที่ไม่มีทางเป็นไปได้จะคิดให้มันมากไปทำไมกัน”
“เช่นนั้นก่อนหน้านี้ท่าน…”
“คนแซ่หลินนั่นคิดว่าทายาทของฉินอ๋องและจิ้นอ๋องต้องการกบฏ ข้าเลยต้องการกบฏบ้างหรือ แน่นอนว่าเรื่องนี้มันมากเกินไป ไม่เคยเห็นพวกเขาถูกฝังไปทีละคนหรือ ข้าใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเหตุใดต้องไปลำบากกับเรื่องที่ไม่อิสระเช่นนั้นด้วย”
“นั่น…”
หยางชูพูดอย่างขมขื่น “พวกท่านไม่เห็นสถานการณ์ของข้าหรือ ก่อนหน้านี้ข้าล่วงเกินเหลียงจางจนทำให้เขาขุ่นเคือง ทุ่งหญ้าเกิดความวุ่นวายเพียงนั้น ผู้นำเผ่าหูไม่ส่งคนมาสังหารพวกข้าก็นับว่าดีแล้ว ในราชสำนักไม่มีผู้ใด ตระกูลหยางกับข้าก็ไม่ได้สนิทสนมกัน ตระกูลเผยไม่สนใจข้า กับผู้อาวุโสบางท่านก็ไม่ได้เรียกว่าสนิทสนม พวกท่านก็เห็นว่าข้าไม่มีอะไรอยู่ในมือเลยแล้วจะเอาอะไรไปกบฏกัน ท่านน้าทั้งสองของข้าก็ยังมีตำแหน่งอยู่นับประสาอะไรกับข้ากัน”
สองพ่อลูกตระกูลจงคิดตามดูเหมือนว่า…จะมีเหตุผล
“ก่อนหน้านี้ข้าพ
