ชายหยางผู้นั้นไม่ว่าเขาจะเป็นสายเลือดของซือฮว๋ายไท่จื่อหรือไม่ แต่ตายก็คือตาย เขาจะตายในอาณาเขตของท่านแม่ทัพจง พวกเราแอบให้กำลังใจท่านว่าฮ่องเต้คิดอย่างไรเกี่ยวกับตระกูลจงของพวกท่าน ถึงแม้ฝ่าบาทจะไม่ทำอะไรพวกท่าน แต่ขอเพียงฝ่าบาทสงสัยตระกูลจงของพวกท่านจะถูกทำลายในสักวัน!”
จงซู่โกรธถึงขีดสุดเขาตะโกนเสียงดัง “ท่านมันเลวทราม! ตระกูลจงของข้ากับท่านมีความแค้นกันอย่างไรก็มาลงกับข้าสิ!”
บุรุษชุดดำลดเสียงลงอีกครั้งด้วยท่าทางอ่อนโยน “แม่ทัพจงอย่าโกรธไปเลย เรื่องเล็กแค่นี้คุ้มค่าตรงไหนกัน ตราบใดที่ท่านยอมจำนนเรื่องนี้พวกเรายอมเก็บลงท้องไป ท่านยังคงเป็นแม่ทัพผู้ซื่อสัตย์เป็นกั๋วกงที่ประชาชนเคารพนับถือ ว่าอย่างไร แม่ทัพจง พวกเรามาตกลงกันหน่อยดีหรือไม่”
หน้าอกจงซู่กระเพื่อมด้วยความโกรธ “พวกเราตระกูลจงไม่คุกเข่าให้โจรกบฏ!”
“โจรกบฏอะไรกัน” บุรุษชุดดำพูดอย่างเย็นชา “ท่านคิดว่าผู้ที่นั่งบนนั้นไม่ใช่โจรกบฏหรอกหรือ”
“ท่านยังกล้าใส่ร้ายโอรสสวรรค์!”
“ข้าใส่ร้ายงั้นหรือ” บุรุษชุดดำหัวเราะ “แม่ทัพจง เหตุใดท่านถึงน่าหลอกเหมือนคนพวกนั้นนะ ท่านไม่คิดเลยหรือว่าปีนั้นไท่จื่อ ฉินอ๋อง และจิ้นอ๋องเป็นคนเช่นไร เหตุใดถึงถูกจ้าวอ๋องเอาเปรียบได้ข้าจะบอกอะไรท่านนะ เรื่องนี้คนผู้นั้นจัดการไม่ได้อย่างไรเล่า! ไม่เช่นนั้นเหตุใดเขาถึงไม่กล้าปล่อยให้ชาติกำเนิดของคุณชายหยางเป็นที่รู้กันไปทั่วเล่า ปีนั้นจวิ้นอ๋องถูกยึดทรัพย์
