มิงเวยไม่พูดอะไรนางเชิดหน้าขึ้น บุรุษลึกลับรู้สึกถึงอะไรเย็นๆ ลื่นๆ ที่เลื้อยตามร่างกายไปที่ระหว่างขาของเขา เมื่อครู่คิดว่าหมิงเวยใช้กิ่งไม้เขาแค่รู้สึกอับอาย แต่ตอนนี้เขากลับกลัวเสียแล้ว
งู! มันคืองู! มีชีวิตด้วยมันเลื้อยเข้าไปในร่างกาย…เขารู้สึกขยะแขยงกับจินตนาการของตัวเอง เขาถูกห้อยหัวเช่นนี้เมื่อความรู้สึกขยะแขยงตีตื้นขึ้นมาทำเอาเขารู้สึกอยากสำลักอากาศ
อดทน! มีอะไรที่ทนไม่ได้กัน! เขาบอกตนเองเช่นนั้น แต่ใบหน้ากลับซีดเซียวในฐานะทหารหน่วยกล้าตายไม่มีอะไรที่ทนไม่ได้…
งูขาวเลื้อยขึ้นไปพันรอบเท้าของเขาแล้วครู่ต่อมา…
“ฮ่าๆๆ” บุรุษลึกลับหัวเราะเขารู้สึกจั๊กจี้ที่เท้างูขาวตัวเล็กๆ ตวัดปลายหางไปมา
“ฮ่าๆๆ ที่แท้ท่าน…แม่นาง…ฮ่าๆๆ เมื่อครู่แค่ทำให้ข้าตกใจ!”
หมิงเวยทำหน้าไร้เดียงสา “ข้าไม่ได้พูดอะไรเลยเป็นเจ้าที่คิดไปเอง” พูดจบนางก็ถอดรองเท้า และถุงเท้าอีกสองคน “พวกเจ้าไม่ใช่ว่ามีความอดทนสูงหรือ การลงโทษพวกท่านเช่นนี้ก็ไม่เลว ได้ ข้าจะคอยดูว่าพวกเจ้าทนได้นานเพียงใด”
พูดจบนางก็มองหาต้นไม้แล้วยืนพิง “เสี่ยวไป๋ ข้ามอบหน้าที่ให้เจ้าวนทรมานสามคนนี้ซะ”
“เจ้าค่ะนายท่าน” งูขาวตวัดปลายหางแรงขึ้น
“ฮ่าๆๆ” บุรุษลึกลับพบว่าแม้ว่าการลงโทษนี้จะไม่รุนแรง แต่ก็อดทนยากกว่าการทรมานอื่นเสียอีก โชคดีที่งูขาวไม่ได้จ้องผู้ใดเพื่อทรมาน แต่ให้เวลาพวกเขาได้พัก พวกเขาแอบยินดีในใจปลอบตัวเองให้อดทน เดี๋ยวอีกสักพักจะมีคน
