แหลมคมหยุดที่ระหว่างก้นและกดลงไป บุรุษลึกลับกัดริมฝีปากด้วยความสิ้นหวังมุ่งมั่นที่จะทนต่อความอับอาย
ทหารหน่วยกล้าตายเช่นพวกเขาการลงโทษที่โหดร้ายแบบไหนล้วนไม่เคยเห็น แม้ว่ามันจะน่าอายเล็กน้อย แต่คิดหรือว่าจะล้มเขาลงได้ ต้องอดทน ตราบใดที่ยังอดทนก็ถึงเวลาที่เขาจะต้องชำระบัญชีในภายหลัง…
ความเจ็บปวดที่คาดว่าจะได้รับไม่มาถึงจู่ๆ กิ่งไม้วกกลับไปอีกแล้วไล่ขึ้นไป แล้วรองเท้าข้างหนึ่งถูกถอดออกตามด้วยถุงเท้า…
บุรุษลึกลับลืมตาขึ้นเขาถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วถามด้วยความแปลกใจว่า “ท่านทำอะไร”
“ลงโทษไงล่ะ!” หมิงเวยยิ้มตาหยี “ดูเจ้ารู้สึกผิดหวังนะ หรือหวังอยากให้ข้าลงโทษท่านตรงจุดนั้น” พูดแล้วนางก็ทำสีหน้าขยะแขยง “หวา ที่แท้เจ้าก็มีความชอบเช่นนี้ช่างน่าขยะแขยงจริงๆ!”
บุรุษลึกลับตกตะลึงจากนั้นก็พูดด้วยความโกรธเคือง “ผู้ใดมีความชอบเช่นนี้กันท่านอย่าพูดไร้สาระ! เห็นได้ชัดว่าท่าน…”
“ข้าทำไม ข้าไม่ได้คิดจะทำงั้นหรือ เจ้าคิดว่าข้าคิดจะทำอะไร จู่ๆ คิดเช่นนี้มาได้แสดงว่ามีจิตใจที่ไม่บริสุทธิ์”
“เดี๋ยว!” หมิงเวยไม่ต้องการทะเลาะกับเขาต่อไป และตะโกนว่า “เสี่ยวไป๋”
“เจ้าค่ะ” งูขาวโผล่ออกมาจากแขนเสื้อของนาง
“ลงโทษ” หลังจากดื่มจิง[1]และเลือดมาหนึ่งปีงูขาวตัวน้อยก็สามารถปรากฏตัวได้ตามต้องการ บุรุษลึกลับเห็นมันลอยออกมาความรู้สึกโล่งอกเมื่อครู่หายไปอีกครั้งเขาร้องด้วยความตกใจ
“ท่านไม่คิดใช้กิ่งไม้ แต่จะใช้มัน…”
ห
