หัวเราะ “ท่านคิดว่าท่านจะถามอะไรได้ต่อให้ท่านฆ่าพวกข้า เรื่องที่ไม่ควรพูดพวกเราจะไม่พูดออกมาเด็ดขาด!”
หมิงเวยพยักหน้า “เช่นนั้นหรือ”
นางไม่โกรธเลยแม้แต่น้อย แต่ปล่อยมืออย่างรวดเร็ว นางเป็นเช่นนี้ทำให้บุรุษลึกลับสงสัยในเมื่อต้องการถามเหตุใดถึงยอมปล่อยไปง่ายๆ เช่นนี้
แต่กลับได้ยินหมิงเวยหัวเราะ “ข้าน่ะเป็นคนที่มีเมตตามากข้าไม่ต้องการฆ่าผู้ใด ในเมื่อพวกเจ้าไม่เต็มใจบอกเช่นนั้นข้าจึงใช้วิธีอื่นแทน”
พูดจบนางจับเชือกไหมที่แขวนไว้บนต้นไม้จากนั้นก็ออกแรงดึง และทั้งสามก็ถูกแขวนขึ้นไปบนนั้น หมิงเวยดึงลูกศรในแขนเสื้อมาพันอยู่หลายรอบจากนั้นก็ยิงไปที่ต้นไม้เพื่อเกาะยึดเอาไว้
นางปัดฝุ่นออกจากมือแล้วสูดหายใจ “หนักมากทำเอาสตรีเหนื่อยจริงๆ!”
พูดจบนางก็หยิบกิ่งไม้แล้วเดินไปหยุดตรงหน้าพวกเขา
บุรุษลึกลับมองนางก่อนเพ่งมองกิ่งไม้ในมือนาง กิ่งไม้ถูกลอกผิวหน้าด้านนอกออก และถูกเหลาเพื่อให้คมมากขึ้น สุดท้ายลองวาดที่ต้นขาของตนเองอยู่หลายครั้ง เขารู้สึกใจสั่นจู่ๆ ก็มีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี
“ท่าน ท่านคิดจะทำอะไร”
“เจ้าคิดว่าข้าจะทำอะไรล่ะ” หมิงเวยวางกิ่งไม้ที่ต้นขาของเขาแล้วลากลงมาที่สะโพกอย่างช้าๆ บุรุษลึกลับรู้สึกเย็นที่แผ่นหลังแล้วก็มีภาพโผล่ขึ้นมาในหัว…
เขากัดฟันแน่น และพูดอย่างโกรธเคือง “ถึงอย่างนั้นท่านก็ทำไม่สำเร็จหรอก! พวกเราไม่เคยถูกทรมานมาก่อนวิธีของท่านจะทำให้พวกเรากลัวได้อย่างไร”
“งั้นหรือ” ปลายกิ่งที่
