ับมองทิศทางของนางไม่ออก เมื่อคิดว่ามองออกแล้ว แต่วินาทีต่อมากลับพบว่านางไม่ได้อยู่ตรงนั้น
ในที่สุดหมิงเวยก็หยุดลง และมองไปยังคนสามคนที่อยู่ข้างหน้าด้วยรอยยิ้ม “ไม่ใช่ว่าพวกเจ้าอยากรั้งข้าไว้หรือตอนนี้จะไปไหนเสียล่ะ”
บุรุษลึกลับก้มหน้าลงมองพบว่าพวกเขาทั้งสามถูกมัดด้วยเชือกไหม
คนของเขาสองคนพยายามดิ้นรน แต่ถูกเขาตะโกนใส่ว่า “อย่าขยับ เชือกนี้เกรงว่ายิ่งดิ้นมากเท่าไรก็จะยิ่งแน่นขึ้นเท่านั้น”
“ถูกต้อง เจ้าแข็งแกร่งกว่าพวกเขาจริงๆ”
หมิงเวยเดินเข้ามาใกล้แล้วเตะจนทั้งสามคนตกลงไปในหลุมตื้นๆ ที่ขุดไว้ก่อนหน้านี้จนหงายท้อง
บุรุษลึกลับนึกขึ้นมาได้ แต่ทั้งสามคนติดกันเช่นนี้จึงไม่สามารถยืนดีๆ ได้
“อย่าขยับให้เปลืองแรงเลยต่อให้ยืนขึ้นได้เส้นไหมจะหลุดง่ายขนาดนั้นได้อย่างไร”
ทั้งสามคนที่อยู่ในหลุมหยุดดิ้นรนบุรุษลึกลับพูดเสียงเย็น “ถึงท่านจะจับพวกเราได้ ตอนนี้ก็สายไปเสียแล้วพวกเราจัดการกำลังคน และอีกไม่นานก็ทำสำเร็จแล้ว”
“จริงหรือ” หมิงเวยยังคงยิ้มด้วยข้อความของหนิงซิวที่ส่งมาทำให้นางรู้ดีว่าสถานการณ์จริงเป็นอย่างไร
“ท่านไม่เชื่องั้นหรือ”
“เรื่องฝั่งนั้นค่อยว่ากัน แต่ตอนนี้พวกเจ้าเป็นนักโทษของข้าแล้วจัดการพวกเจ้าก่อนค่อยว่ากัน”
พูดจบหมิงเวยก็เอื้อมมือออกไปคว้าคอของหนึ่งในนั้นอย่างแรง “พูดมา! พวกเจ้าเป็นผู้ใดกันแน่ไม่พูดข้าจะหักคอเจ้าซะ!” ผู้ที่ถูกนางกุมคออยู่นั้นไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย
บุรุษลึกลับแค่น
