ระตู
จงรุ่ยพูดว่า “กฎของการฝึกซ้อมท่านทราบหรือไม่”
หยางชูพยักหน้า “แน่นอน”
จงรุ่ยตะโกนจากนั้นก็มีทหารระดับล่างนายหนึ่งมาพร้อมแผนที่สองฉบับ
“ของท่านกับข้าอย่างละหนึ่ง ท่านดูก่อนได้สองแผ่นนี้เหมือนกันท่านสามารถเลือกก่อนได้”
หยางชูสุ่มเลือกมาหนึ่งฉบับซึ่งตระกูลจงไม่ได้วางอุบายอะไรในเรื่องนี้
จงรุ่ยชี้ไปที่จุดหนึ่ง “เห็นหรือไม่ ผู้ใดไปถึงยอดเขานั่นก่อนผู้นั้นชนะ ข้าคุ้นเคยกับภูมิประเทศที่นี่จึงให้เวลาท่านสองชั่วยาม ว่าอย่างไร”
“สองชั่วยามนานเกินไป” หยางชูยิ้ม
จงรุ่ยแค่นหัวเราะ “เกรงว่าสักพักท่านจะไม่ชอบที่มันสั้นเกินไป!”
“ข้าจะไม่ชอบที่มันสั้นทำไมกันภรรยานั้นยังไม่ว่าอะไรเลย”
“ท่าน…” จงรุ่ยไม่เคยเห็นคนปากร้ายเช่นนี้มาก่อน แต่เขาโกรธไม่ได้เขาจึงทำได้เพียงอดทนและพูดว่า “อย่างไรก็เวลาสองชั่วยามท่านต้องการหรือไม่ก็ตามใจ”
“ได้ๆๆ คุณชายจงสุภาพเช่นนี้ข้าจะไม่ชื่นชมได้อย่างไร อาสวนตรวจของแล้วออกเดินทาง!”
“ขอรับ”
ทุกคนในตระกูลหยางเตรียมพร้อมสำหรับการรบ ถุงน้ำ และสิ่งของอื่นๆ เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่ขาดเหลืออะไรก็ดึงบังเหียนขี่ม้าเข้าไปในหุบเขา รอจนพวกเขาหายลับตาไป บุรุษลึกลับก็เดินออกจากประตูเมืองอย่างช้าๆ และยืนอยู่ข้างกายจงรุ่ย
จงรุ่ยเหลือบมองเขาแล้วพูดว่า “สองชั่วยามคือเวลาที่ข้าให้พวกท่าน เหตุใดไม่รีบไปล่ะ”
บุรุษลึกลับพูด “คุณชายใหญ่คำนวณมาอย่างดี แต่เวลาสองชั่วยามจะง่ายเพียงนั้นเลยหรือ”
“ก่อนห
