น้านี้เขาอยู่ในจวนพวกท่านไม่คิดปรากฏกายแล้วจะให้ข้าทำอย่างไร เด็กนั่นมีทิฐิสูงเช่นนั้นไม่ใช่ว่าข้าไม่ช่วยพวกท่านหยั่งเชิงเขา ตอนนี้เขากำลังสงสัยในตระกูลของเราไม่ว่าเราจะทำอะไรเขาจะระวังตัวมากขึ้นเท่านั้น”
บุรุษลึกลับพยักหน้า “ช่างเถอะ ลำบากคุณชายใหญ่แล้ว”
จงรุ่ยส่ายหน้า “พวกเราแค่ทำในสิ่งที่พวกเราต้องการเมื่อเรื่องนี้จบลงพวกเราตระกูลจงก็ไม่ติดค้างอะไรพวกท่านอีก”
“แน่นอนอยู่แล้ว”
………
เมื่อม้าเร็วเดินไปได้ครึ่งชั่วยามหมิงเวยก็สั่งห้าม “หยุด!”
คนทั้งหมดหยุดลงหยางชูถามขึ้น “ทำไมหรือ”
งูขาวตัวเล็กๆ ในแขนเสื้อของนางเลื้อยออกมามันกระโดดลงไปในพงหญ้าและหายตัวไป
หมิงเวยพูด “เสี่ยวไป๋พบอะไรบางอย่างข้าจะไปพบคนที่ตามหลังพวกเรามาสักพัก”
“ไปผู้เดียวหรือ เหตุใดไม่ให้ศิษย์พี่ไปด้วย”
หนิงซิวที่อยู่ข้างกายพูดอย่างเย็นชา “ตอนข้าไปก็ไปผู้เดียวไม่ใช่หรือ”ลำเอียงอย่างเห็นได้ชัดอะไรเช่นนี้
หยางชูไม่เขินอาย “ศิษย์พี่มีประสบการณ์โชกโชนแล้ว”
“หึ!” หนิงซิวไม่สนใจเขาอีก
หมิงเวยพูดว่า “ข้าผู้เดียวก็พอแล้วอีกฝ่ายมีไม่เยอะ ถึงข้าสู้ไม่ไหวก็หนีออกมาได้ให้อาจารย์อยู่ข้างกายท่านเถอะเพื่อป้องกันการเกิดอุบัติเหตุขึ้น”
“ก็ได้” หยางชูตกลงอย่างไม่เต็มใจ “อย่าบาดเจ็บกลับมาล่ะ”
“รู้แล้วเจ้าค่ะ”
ทุกคนจะเดินหน้าต่อไปในขณะที่หมิงเวยหันม้ากลับแล้ววิ่งไปทางอื่นยิ่งวิ่งออกไปนางยิ่งรู้สึกว่าผิดปกติ อีกฝ่ายกำลังใช้ทางลัด และตั้งใจ
