’
ลูกธนูหน้าไม้ถูกยิงออกมาติดๆ กัน และในที่สุดเขาก็ถูกลูกธนูหน้าไม้ยิงทะลุเข้าที่ไหล่จนมีเลือดไหลหยดลงมา
“ผู้ใดกัน!” บุรุษลึกลับขว้างกระดาษยันต์ในมือออกด้วยความโกรธ “ออกมา!”
มีเงาหนึ่งโผล่ขึ้นมาหมิงเวยยืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้วหัวเราะ “ไม่ทราบว่าใต้เท้ามีนามว่าอะไรหรือเจ้าคะ”
ใบหน้าของบุรุษลึกลับมืดครึ้มเขาพูดเสียงเยียบเย็น “ที่แท้ท่านก็มีเคล็ดวิชา!”
“ก็ธรรมดาเจ้าค่ะ” หมิงเวยมองเขา “แต่ท่านอ่อนแอกว่าที่ข้าคิดไว้มาก”
บุรุษลึกลับแค่นหัวเราะ “หากไม่ใช่เพราะอุบายของท่านพวกเราสู้ตัวต่อตัวยังไม่รู้เลยว่าผู้ใดจะแพ้!”
“พูดเช่นนั้นมีความหมายอื่นแอบแฝงด้วยใช่หรือไม่เจ้าคะ” หมิงเวยเล่นหน้าไม้เล็กๆ ขลุ่ยของนางตกอยู่ที่ทุ่งหญ้าในขณะที่กำลังหลบหนีการตามล่าซึ่งตอนนี้ยังหาอย่างอื่นมาแทนที่ไม่ได้
“ท่านเป็นผู้ใดกันแน่เหตุใดต้องจับตาดูพวกเราด้วย”
บุรุษลึกลับไม่ตอบ แต่ส่งสายตาให้คนของตน ชายสองคนรีบพุ่งมาข้างหน้าโดยไม่พูดอะไรสักคำ
หมิงเวยพลิกตัวกระโดดลูกธนูหน้าไม้ในมือพุ่งออกไปอีกครั้ง แต่น่าเสียดายที่อยู่ใกล้เกินไปจึงไม่ง่ายที่จะยิงโดน นางดูจำนวนลูกธนูหน้าไม้ที่เหลืออยู่แล้วเข้าไปต่อสู้ในระยะประชิดแทน ทั้งสี่คนรุมเข้าต่อสู้กัน
ในตอนนั้นบนยอดเขาห่างออกไปเล็กน้อยมีเงาดำมองออกไปในระยะไกลครู่หนึ่งจากนั้นก็แค่นหัวเราะแล้วเดินไปอีกทาง ทิ้งนางไว้ที่นี่แล้วไปจัดการกับอีกด้านหนึ่ง
…………
