” ทั้งไม่สุภาพแก่กัน และไม่มีการยุติเรื่องนี้
จงซู่เห็นปฏิกิริยาของเขาก็ถอนหายใจในใจ และพูดว่า “ข้ากลับมาก็พบว่าเด็กคนนี้ได้พนันกับคุณชายหยางไปเสียแล้ว เรื่องนี้เจ้าลูกหมาทำให้ขุ่นเคืองก่อน พวกเราควรขอโทษเจ้าไม่จำเป็นต้องพนันกันหรอก ดังนั้นจึงเชิญคุณชายหยางมาที่นี่เพื่อพูดคุยว่าจะชดใช้ให้อย่างไร คุณชายหยางบอกมาได้เลยพวกเราไม่ปฏิเสธแน่นอน”
หยางชูพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ท่านแม่ทัพกล่าวเกินไปแล้วคำพูดของบุรุษผู้ยิ่งใหญ่มีน้ำหนักและน่าเชื่อถือมาก ไม่มีเหตุผลที่จะยอมแพ้ไปครึ่งทางส่วนเรื่องคำขอโทษนั้นไว้แข่งเสร็จค่อยพูดกันก็ได้ขอรับ” หมายความว่าเขาไม่มีความคิดที่จะเปลี่ยนใจ
จงซู่ชะงักไปพักหนึ่งและพูดว่า “ท่านปู่ของพวกเรามีมิตรภาพที่ลึกซึ้ง บิดาของข้า และบิดาของเจ้ารู้จักกันมาก่อน พวกท่านมักจะแลกเปลี่ยนความรู้ซึ่งกันและกัน เพียงแต่หลังจากนั้นอยู่ห่างไกลทำให้ขาดการติดต่อกัน คุณชายหยางเป็นคนมีความสามารถคงจะดีถ้าให้เด็กคนนี้ได้เรียนรู้บทเรียนหากพวกเราสามารถฟื้นมิตรภาพเก่าได้คงทำให้ท่านปู่ที่จากไปแล้วรู้สึกสบายใจ”
นี่เป็นการจงใจทำให้เรื่องเล็กลงกลายเป็นข้อพิพาทระหว่างลูกหลาน
นอกจากนี้เพื่อแย่งชิงดินแดนจึงใช้การฝึกซ้อมเพื่อรู้ผลแพ้ชนะฟังดูเข้าท่าหรือ จงรุ่ยทำเช่นนั้นเพราะเขายังเด็กเป็นรุ่นน้อง แต่จงซู่ที่เป็นถึงแม่ทัพใหญ่ผู้สง่างามดูละอายใจที่จะพูดออกมา
หยางชูถามอย่างยิ้มเยาะว่า “ท่านอาจะบอกว
