ข่าวเรื่องคุณชายตระกูลจงคุมตัวหนิงซิวกระจายไปทั่วสนามเลี้ยงม้าในวันรุ่งขึ้น พ่อค้าที่อยู่นอกเมืองล้วนได้ยินข่าวนี้พวกเขามารวมตัวกันและพูดคุยกัน
“ได้ยินว่าท่านหนิงออกเดินทางครั้งนี้ถูกตระกูลจงจับตัวไปงั้นหรือ”
“พี่ชาย ข่าวของท่านช้าจริงๆ พวกเราทุกคนได้ยินเรื่องนี้แล้ว”
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่เหตุใดตระกูลจงต้องจับตัวท่านหนิงด้วย”
“ได้ยินมาว่าเป็นเพราะความขัดแย้งเรื่องการปราบปรามกลุ่มโจร ตระกูลจงบอกว่าท่านหนิงล้ำเส้นไปแล้ว”
พ่อค้าที่ยกหัวข้อนี้ขึ้นมาไม่พอใจ “ผู้ที่ท่านหนิงปราบปรามคือพวกโจรมันไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเขาเลยมิใช่หรือ พวกเขาเรื่องเยอะเกินไปหรือไม่”
พ่อค้าเจ้าเล่ห์อีกคนพูดว่า “จะพูดเช่นนั้นก็ไม่ได้ทางนั้นเป็นเขตของตระกูลจง จู่ๆ นำทหารไปพวกเขาคงตื่นตระหนก”
“ผู้ใดใช้ให้พวกเขาไม่จริงจังกับการปราบปรามโจรก่อนเล่า หากพวกเขาปราบปรามพวกโจรบนเขาเหยียนซานไปก่อนหน้านี้เรียบร้อย คุณชายของพวกเราก็ไม่ต้องดำเนินการท่านหนิงจะไปที่ใดก็ได้”
“บางทีอาจมีเรื่องที่ยากที่จะจัดการ” พ่อค้าอีกคนหนึ่งพูดอย่างคลุมเครือไม่กล้าชี้แจง
พ่อค้าคนก่อนหน้ากลับพูดโพล่งออกไปกลางวงด้วยความโกรธ “แต่ก่อนไม่เห็นออกแรงพอคุณชายมาเปิดเส้นทางการค้าพวกตระกูลจงจึงต้องการใช้ประโยชน์จากมัน!”
พ่อค้าเจ้าเล่ห์พูดว่า “อย่าพูดเช่นนั้นเลยไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับตระกูลจงที่จะปกป้องชายแดนเพื่อปกป้องอาณาจักรเป็นเวลาหลายปี”
“มีอะไรพูดไม่ได้กั
