“ครั้งหน้าค่อยดูดีหรือไม่”
“เดี๋ยวก่อน..”
“ยังดูไม่จบหรือ”
“เหลืออีกนิด”
“ดูจบแล้วหรือยัง”
“ด้านหน้าข้ายังดูไม่เข้าใจ”
“….”
หมิงเวยพลิกดูหนังสือภาพทั้งเล่มด้วยความรู้สึกอารมณ์ค้างแล้วก็เห็นว่าหยางชูที่กำลังรออย่างเบื่อหน่ายผล็อยหลับไปแล้ว นางหัวเราะและมองดูคิ้วขมวดของเขาในขณะที่กำลังหลับอยู่อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปจิ้มมัน
เป็นคนที่โตแต่ตัวจริงๆ จากนั้นนางก็เอนตัวเข้าไปในอ้อมแขนของเขาเบาๆ แล้วหลับตาลง จริงๆ แล้วหลายวันมานี้หยางชูนอนไม่ค่อยหลับ การเดินทางจากทุ่งหญ้ามาที่เป่ยเทียนเหมินเขาเตรียมพร้อมป้องกันอุบัติเหตุตลอดเวลาถึงซูถูจะไปแล้ว แต่เขาก็วกกลับมาได้เสมอ
ในจวนของผู้บัญชาการทหารสูงสุดอย่างเหลียงจางเขาก็ไม่วางใจ แม้ว่าเขาจะมั่นใจว่าตาแก่นั่นไม่สามารถทำอะไรเขาได้ แต่ก็ถือว่าอยู่ในค่ายศัตรูหากมีผู้ใดทำอะไรโง่ๆ ขึ้นมาคนของตนเองก็อาจหยุดไม่ได้
จนกระทั่งคืนนี้เมื่อเขากลับมาที่สนามเลี้ยงม้าในที่สุดเขาก็วางใจได้เป็นเวลากว่าหนึ่งเดือนแล้วที่ความวิตกกังวลในการช่วยชีวิตคน การรีบเร่งเดินทางอย่างยากลำบากจนถึงตอนนี้ถือว่าวางใจได้แล้วจริงๆ
แม้ว่าคืนนี้เขาจะกลัดกลุ้มใจมากซึ่งไม่ง่ายเลยที่จะตัดสินใจหยุดพักระหว่างทาง แต่คืนนี้เป็นคืนที่เขาหลับสบายที่สุด จนกระทั่งตอนเช้าเขาหลับเพียงพอแล้ว เมื่อความรู้สึกเหนื่อยล้าหายไปเหลือเพียงความกระสับกระส่าย
เมื่อเขาตื่นมาก็เห็นหมิงเวยอยู่ในอ้อมแขนของตนในยามท
