ี่นางหลับนั้นดูสงบมาก ดูนุ่มนวลพริ้มเพรา ริมฝีปากเผยอเล็กน้อยดูน่าลิ้มลอง คนในอ้อมแขนของเขาขยับตัว หยางชูสูดลมหายใจ
ในเวลาเช้าตรู่นี้อารมณ์ของเขาค่อนข้างรุนแรงนางยังเอาตัวมาถูไถกับตำแหน่งนั้นผู้ใดมันจะไปทนไหวกัน
เดี๋ยวนะแล้วทำไมเขาต้องทนด้วยเมื่อคืนนางก็พูดออกมาชัดเจนแล้วว่านางต้องการอ่านหนังสือนั่นจึงหยุดไปชั่วคราว
ใช่ ไม่จำเป็นต้องทน!
หยางชูพลิกกาย และกดหมิงเวยลงใต้ร่าง น่าแปลกที่นางยังหลับอยู่ทั้งๆ ที่เขากำลังสัมผัสนาง ท้องฟ้ายังไม่สว่างภายในห้องจึงตกอยู่ในความมืดนางคร่ำครวญด้วยความรู้สึกสับสนเล็กน้อยแล้วยกมือผลัก
ในขณะที่กำลังจะเปิดปากก็ถูกเขาปิดเอาไว้
“ไม่อนุญาตให้พูดหากปล่อยให้ท่านทำลายบรรยากาศอีกข้าคงเป็นหมูแล้ว!”
หมิงเวยที่ตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ หัวเราะเสียงเบานางไม่ได้พูดอะไรออกมา
ดังนั้นเขาจึงทำต่อไปเมื่อมาถึงจุดนั้นจริงๆ ทั้งคู่รู้สึกประหม่ากันเล็กน้อย
หมิงเวยบีบไหล่เขาเพื่ออดทนต่อความเจ็บปวด “เบา เบาหน่อย…”
สิ่งที่ตอบสนองกลับมาคือลมหายใจที่หนักกว่าและความลึกที่มากขึ้น
“นี่!” แรงนั่นทำให้นางผวาเล็กน้อย “ช้าหน่อย…” เสียงหลังจากนั้นถูกปิดกั้น เวลาผ่านไปนานถึงได้ยินคำตอบที่ไม่มั่นคงของหยางชู “ดูหนังสือไปใย แบบนี้ดีหรือไม่ต้องลองก่อนแล้วจะรู้เอง”
………..
วันนี้อาหว่านตื่นเช้ามาก นางพูดไปยิ้มไปกับเสี่ยวถงพลางทำอาหารเช้า เสร็จแล้วจึงไปเรียกหยางชูมาทานอาหารด้วยตนเอง
เมื่อเดินไปที่หน
