้าต่างนางก็ได้ยินเสียงแปลกๆ นางชะงักแล้วเงี่ยหูฟังเสียงที่ละเอียดอ่อนเหล่านั้นก็แทรกเข้าไปในหูของนางอย่างชัดเจน นางยกมือปิดหน้าแล้วรีบกลับไปที่ห้องโถง
เสี่ยวถงเพิ่งจัดอาหารเช้าเสร็จเห็นนางกลับมาจึงถามว่า “คุณชายตื่นหรือยัง” อาหว่านไม่ตอบ เสี่ยวถงหันหน้าไปมองแล้วเห็นว่าใบหน้าของอีกฝ่ายแดงมาก
“พี่อาหว่านเป็นอะไรหรือ”
“ไม่เป็นไร” อาหว่านเช็ดหน้าของตนพยายามบังคับตนเองให้สงบลง “ตัวฝูล่ะ ไปเรียกนางมาหน่อยพวกเราทานข้าวกันก่อนเถอะ”
เสี่ยวถงไม่เข้าใจ “ไม่เรียกคุณชายหรือ”
อาหว่านพูดอย่างคลุมเครือว่า “คุณชายเพิ่งกลับมาจากการเดินทางไกลคงเหนื่อยมากให้เขาพักสักหน่อยเถอะ”
“อ้อ ได้…” ตัวฝูออกมาอย่างรวดเร็ว และเริ่มกินอาหารเช้าอย่างเงียบๆ โดยไม่ต้องถามอะไร
อาหว่านเหลือบมองนางเป็นครั้งคราวอาหารมื้อนี้นางไม่รับรู้รสอะไรเลย หลังทานอาหารเสร็จเสี่ยวถงไปศึกษาเมนูอาหารใหม่จึงเหลือเพียงสตรีสองนางในห้องโถง ตัวฝูขยับแขนที่เพิ่งสามารถขยับได้ของตนเอง
อาหว่านชำเลืองมองนางจากนั้นนั่งสักครู่แล้วมองดูนางอีกครั้ง
ตัวฝูทนไม่ไหว “ท่านอยากจะพูดอะไรกันแน่มีอะไรก็พูดออกมาเถอะ!”
“….” อาหว่านลังเลอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “เจ้าไม่เรียกคุณหนูของเจ้าออกมาทานข้าวไม่ประหลาดใจหรือ”
“ประหลาดใจทำไมกัน” ตัวฝูแปลกใจ “คุณหนูไม่อยู่ที่ห้องจะเรียกได้อย่างไร”
เสียงของอาหว่านดังขึ้น “เจ้ารู้หรือว่าเมื่อคืนนางไม่อยู่”
ตัวฝูเหลือบมองออกไปข้
