างนอก “ท่านตะโกนเสียงดังเช่นนี้อยากให้ผู้อื่นได้ยินหรืออย่างไร”
อาหว่านลดเสียงลงอย่างรู้สึกผิด “เจ้ารู้แล้วเหตุใดจึงไม่ห้ามเล่า”
“ทำไมข้าต้องห้ามด้วย” ตัวฝูพูด “ข้าเป็นแค่สาวใช้มีสิทธิ์อะไรไปห้ามกันเล่า”
ก็จริง…อาหว่านรู้สึกลำบากใจ
หลังเงียบไปพักหนึ่งนางก็ถามอีกครั้งว่า “เช่นนั้นพวกเราต้องจัดงานมงคลหรือไม่ ตามหลักแล้วการแต่งงานเป็นคำสั่งของบิดามารดา คำพูดของแม่สื่อ แม้คุณชายกับคุณหนูของเจ้าจะไร้บิดามารดา แต่ก็มีผู้อาวุโสดูเหมือนว่าต้องกลับไปจัดงานที่เมืองหลวง”
ตัวฝูมองนางอย่างแปลกใจ “จัดงานอะไรหากต้องจัดงานคุณหนูของข้าต้องแต่งกับคุณชายห้าสิ”
“….” อาหว่านยืนขึ้นทันที และชี้มาที่นางอย่างไม่อยากเชื่อ “เจ้าพูดอะไรน่ะ นางยังไม่ถอนหมั้นงั้นหรือ”
“พวกเรายังไม่กลับไปจะถอนหมั้นได้อย่างไร” ตัวฝูบิดไหล่อย่างใจเย็น
อาหว่านเดือดเป็นฟืนเป็นไป “หมายความว่าอย่างไร นางทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร ทำเช่นนี้แต่ไม่แต่งงาน นางเห็นคุณชายเป็นอะไรเกินไปแล้ว!”
ตัวฝูบิดแขนและเตรียมตัวกลับ “คุณหนูมีความสุขคุณชายของท่านก็มีความสุข ไม่แต่งงานก็ไม่แต่งงานสิจะคิดมากไปทำไมกัน” อย่างไรเสียคุณหนูมีความสุขก็ดีแล้วผู้อื่นจะพูดอย่างไรนางไม่สนใจ!
อาหว่านมองตัวฝูที่เดินกลับไปฝึกวรยุทธ์ต่อด้วยความตกตะลึงจู่ๆ ความโกรธก็พุ่งขึ้นจนต้องเตะเก้าอี้
“พวกท่านอิสระไร้กฎเกณฑ์ ข้ามันโง่ ได้! ข้าไม่สนใจพวกท่านแล้ว! รอให้เด็กออกมาก่อน
