จะรอดูว่าพวกท่านจะทำอย่างไร!”
………..
หยางชูไม่ได้ออกจากห้องจนถึงเที่ยง เขาอารมณ์ดีใบหน้าอิ่มเอิบไปด้วยความสุข มุมปากก็ยิ้มโดยไม่รู้ตัว
เมื่อหันหน้าไปก็ต้องตกใจที่เห็นอาหว่านนั่งอยู่หน้าประตูห้องโถงจ้องมองตนด้วยใบหน้าบูดบึ้ง
“เป็นอะไร ผู้ใดทำให้เจ้าขุ่นเคืองกันบอกมาข้าจะไปสั่งสอนมันเดี๋ยวนี้!”
อาหว่านแค่นหัวเราะ นางไม่พูดกับเขาแต่กลับลุกขึ้นและเดินไปที่ห้องครัว
หยางชูประหลาดใจคิดว่านางอาจจะอารมณ์ไม่ดีอยู่สองสามวันของทุกเดือนใช่หรือไม่ อา..นางโตแล้วจนไม่อาจคาดเดาความคิดนางได้
ไม่นานมุมปากของเขาก็ยกขึ้นอีกครั้งหัวใจของเขาก็เบ่งบานด้วยความปิติยินดี ตัวฝูที่ฝึกซ้อมเสร็จกลับมาแล้วถามเขาว่า “คุณชายหยาง คุณหนูยังไม่ตื่นหรือเจ้าคะ”
“โธ่!” หยางชูกลั้นยิ้มแล้วตอบว่า “นางไม่ได้พักผ่อนเต็มอิ่มมาหลายวันทั้งวิ่งหนีทั้งวางกับดักคงจะเหนื่อยมากปล่อยให้นางพักสักหน่อยเถอะ”
“อ้อ…”
ตัวฝูคิดในใจนางไม่ได้ถามว่าเหตุใดคุณหนูต้องพักผ่อนด้วยคุณชายหยางจะอธิบายมากมายไปทำไมกัน
“คุณชาย ท่านตื่นแล้ว!” เสี่ยวถงเห็นเขาก็เดินเข้ามาหาอย่างดีใจ “พี่อาสวนบอกว่าท่านอยากกินอุ้งเท้าหมีแต่ไม่ได้กิน พวกเขาเลยออกไปล่าหมีกันแต่เช้า เย็นนี้พวกเรามีเนื้อกวางด้วยนะเจ้าคะ!”
“โอ้ อาสวนขยันมากข้าจะเพิ่มค่าจ้างให้เขา!”
“บ่าวเองก็ขยันมากคุณชายไม่เพิ่มค่าจ้างให้บ่าวด้วยหรือ”
“ขึ้นๆ! พบเจอผู้ใดข้าเพิ่มให้ทุกคน!” พอคุณชายอารมณ์ดีใจกว้างถึ
