ขอบคุณคุณชายมากที่ให้โอกาสข้าน้อย ขอบคุณคุณชาย…”
เมื่อองครักษ์เดินจากไปพ่อค้าคนอื่นๆ ก็เบียดเข้ามาหา พ่อค้าบางคนที่ขายสินค้าไม่เหมือนอีกฝ่ายมาทำความสนิทสนมด้วย โดยหวังว่าเขาจะนำสินค้าของตัวเองไปด้วยไม่แน่ว่าคุณชายอาจจะซื้อไปด้วยก็ได้
ผู้ใดจะรู้ว่าคุณชายผู้นี้จะใจกว้างเช่นนี้ ในช่วงเริ่มต้นของการสร้างเมือง คำสั่งซื้อสินค้าที่มีราคาสูงจนถึงตอนนี้ก็ยังคงดำเนินการอยู่ เพียงแต่ไม่ได้รับทุกอย่างเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ขอเพียงได้เข้าจวนเจ้าเมืองก็ไม่ได้ออกมามือเปล่าแน่นอนไม่จำเป็นต้องเดินทางไกลก็สามารถทำรายได้มากมายจนสามารถเดินทางกลับบ้านเกิดได้ทันที กลุ่มคนเดินผ่านสะพานแขวนอย่างราบรื่น และเข้าไปในป้อมปราการ
เมื่อมาถึงจวนเจ้าเมืองรถม้ายังไม่ทันหยุดเสียงของอาหว่านก็ดังขึ้น “คุณชายกลับมาแล้ว!”
หยางชูลงจากรถม้า เขายิ้มแล้วตบหัวนางเบาๆ “ข้าไม่อยู่พวกเจ้าสบายดีหรือไม่”
“แน่นอนเจ้าค่ะ พวกเราปกป้องเรือนจนแม้แต่ลมก็ย่างกรายเข้ามาไม่ได้!”
หยางชูหัวเราะเสียงดัง “เช่นนั้นจะหายใจออกหรือ”
หมิงเวยลงจากรถนางมองจวนเจ้าเมืองที่สร้างขึ้นใหม่แล้วพยักหน้า “ไม่เลวเลยทีเดียว”
โหวเหลียงเดินกะโผลกกะเผลกลงจากรถม้าเขาตบหน้าอกแล้วพูดอย่างโอ้อวดว่า “แผนผังของตระกูลโหวได้สร้างวังที่ดีที่สุดขอรับ” หมิงเวยเหลือบมองเขาด้วยรอยยิ้มแล้วเดินเข้าไป
โหวเหลียงรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยกับสายตาของนางจึงถามตัวฝู “แม่นางตัวฝู แม่นางหมิงม
