วยสีหน้าจริงจัง “แม่ทัพเหลียง พวกท่านอยู่ใกล้เขาเหยียนซานกวางป่าคงหาได้ไม่ยากคุณชายสามแค่อยากทานเอ็นกวางแค่นี้หาไม่ได้หรือ”
ตั้งแต่ฟังทั้งสองสนทนากันสีหน้าของเหลียงจางก็ดูตกตะลึง
นี่มันอะไรกันเหตุใดถึงแตกต่างไปจากที่เขาคิดอย่างสิ้นเชิง ไม่ใช่ว่าหลิวกงกงเข้ามาประกาศราชโองการให้พวกเขาจับกุมหยางชูไปประณามความผิดหรือ เหตุใดพวกเขาถึงได้พูดคุยเล่นกัน
นอกจากนี้เด็กนั่นก็ให้สินบนอย่างไม่ต้องสงสัยสิ่งที่น่าโมโหมากที่สุดคือหยกชิ้นนั้นเป็นของตน! เมื่อวานตอนที่เขาก่อเรื่องก็เป็นคนหยิบไปบอกว่าจะเอาไปเล่นไม่กี่วัน…
“หลิวกงกง…”
หลิวกงกงตบหน้าผาก “ดูข้าสิ พอเห็นคุณชายสามก็ลืมหน้าที่สำคัญไปเลย แม่ทัพเหลียงพวกเราได้รับคำสั่งให้เดินทางมาที่นี่เพื่อมอบคำสั่งจากฝ่าบาทให้ท่าน!”
เมื่อพูดถึงเรื่องสำคัญเหลียงจางก็รีบจัดเสื้อผ้าแล้วโค้งคำนับทันที “ข้าน้อยเหลียงจาง รับฟังคำสั่งขอรับ”
หยางชูเองก็เก็บรอยยิ้มแล้วคำนับตามขุนศึกตระกูลหยาง และองครักษ์ก็คำนับตามเช่นกัน
หลิวกงกงหยิบกระดาษแผ่นบางๆ ออกมาจากกล่องผ้าเขาคลี่ออกแล้วพูดออกไป “เหลียงจาง รายงานของเจ้าเจิ้นได้รับแล้ว เจิ้นได้มอบกองทัพขวาไว้ในมือของเจ้าให้ปกป้องเป่ยเทียนเหมิน ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด เห็นแก่ที่ท่านสุขุมรอบคอบและมีความระมัดระวังมาโดยตลอด เรื่องในครั้งนี้เจิ้นจะไม่ถือสา แต่อย่าให้มีครั้งหน้าอีก จบราชโองการ”
หลังจากหลิวกงกงอ่านจบแล้วเขาก็มอบสาสน์ในมือให
