็นทางการมากขึ้น “บ่าวคารวะคุณชายสามขอรับ”
หยางชูประคองอีกฝ่ายแล้วถาม “ท่านแม่สบายดีหรือไม่”
หลิวกงกงพยักหน้า “เหนียงเหนียงสบายดีขอรับ” หยางชูยิ้มด้วยความโล่งใจ
แม้ว่าฟู่จินจะส่งข่าวที่เมืองหลวงมาให้เป็นประจำ แต่มีคนข้างกายเผยกุ้ยเฟยบอกด้วยตนเองเช่นนี้เขาก็วางใจ เขารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าตนจะไม่มีปัญหาอะไร
การผูกมิตรกับกองทัพซีเป่ยเป็นข้อห้ามของฮ่องเต้ แต่การทะเลาะกับเหลียงจางด้วยเหตุผลไร้สาระเช่นนี้ทำให้เขารู้สึกโล่งใจมากขึ้น แต่ผู้ที่เดินทางมาเป็นหลิวกงกงเป็นเรื่องประหลาดใจที่คาดไม่ถึง
หลิวกงกงผู้นี้แต่เดิมเป็นขันทีหนุ่มในท้องพระโรงที่เคยได้รับความช่วยเหลือจากเผยกุ้ยเฟยให้รอดพ้นจากความตาย เขาจึงรู้สึกซาบซึ้งในพระคุณของนางเป็นอย่างยิ่ง ตอนนี้เมื่อรอดพ้นแล้วจึงคอยปกป้องอยู่เงียบๆ
หลิวกงกงพูดเสียงเบา “ตั้งแต่เหนียงเหนียงตกพระโลหิต ฝ่าบาทก็โปรดปรานเหนียงเหนียงมากยิ่งขึ้น แม้แต่ฮุ่ยเฟยพระองค์ยังไม่เสด็จไปหา ท่านอยู่ห่างไกลคงไม่ทราบว่าปีที่ผ่านมานี้เหนียงเหนียงเป็นที่รักของฝ่าบาทมากกว่าปีก่อนๆ หลายเท่า…นอกจากนี้ตราประทับหงส์ตอนนี้ก็อยู่ในมือของเหนียงเหนียงขอรับ”
หัวใจของหยางชูพองโตคำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร เขาเข้าใจเป็นอย่างดี!
เมื่อก่อนเผยกุ้ยเฟยเป็นใหญ่ในหกตำหนัก แต่ก็ไม่ค่อยดูแลเรื่องต่างๆ เท่าไรนัก ตอนนี้นางได้ตราประทับหงส์ไปแล้วหมายความว่านางเริ่มต่อสู้เพื่ออำนาจ
เหตุใดต้องทำเช่นนั้น
